لبهایت به انضمام ماتیک

دلدادگي در شصت ثانيه - شماره ي نهصد و نود و سه

2012-02-11T23:57:00.001-08:00

با اشتياق داري در مورد محصولات احمقانه ي كمپاني تان برايم حرف ميزني. زود به زود پلك هايم را باز و بسته مي كنم ، وقتي داري در مورد نحوه "پرداخت" مي گويي نفس ات به پلك هايم مي سايد. خودم را به نفهمي مي زنم كه نحوه ي پرداخت را چند باره بگويي ، "پ" هاي پرداخت روي پلك هايم سُر مي خورند.
تو اميدوار باش كه من ممكن است براي "نگين ِ گردان تزئيني و نصب شونده بر دسته ي عينك" پولي پرداخت كنم.
من به نفس ات، به "پ" هايت "دل" مي دهم. دل، همه ي آن چيزي است كه من دارم براي پرداخت كردن.
پ هايت را روي صورتم بنواز ... من از ابتدا دلم را پرداختت كردم بودم.

براي دختري كه دستمال كاغذي مدفن اش شد

2012-02-09T20:42:00.001-08:00

از آدمهاي "معقول" و ميانه رو پرهيز كن. آدمهاي معقول تهي از خلاقيت اند. آنها هرگز "هيجان" ، "عشق" و "اندوه" را آن طور كه بايد درك نكرده اند.
معاشرت با آدمهايي كه اين سه را درك نكرده باشند مثل اين است كه هميشه و به تكرار قسمت اول از يك سريال هزار قسمتي را تماشا كني.

براي دختري كه دستمال كاغذي مدفن اش شد

2012-02-09T20:30:00.001-08:00

رخت خواب ات را ، تن ات را به پسراني تعارف كن كه يا نمي خندند و يا خنده ي شان از اعماق جانشان مي جوشد. آنها عموما هر چيز قابلي را اعتبار مي دهند و از كنار ناقابل ها در سكوت مي گذرند. يقين كن كه آنها يا تن به تنه ات نمي سايند يا آن شب را براي هميشه در خاطره ات جاويدان خواهند كرد.

براي دختري كه دستمال كاغذي مدفن اش شد

2012-02-09T20:22:00.001-08:00

به آدمهايي كه حيوانات را دوست دارند اعتماد كن، آنها از معدود زندگاني هستند كه هنوز ممكن است انسانها را هم دوست بدارند.

یادداشتهای "من" برای تفهیم ِ "اینجانب" به "خودم" - شماره ی دو

2012-01-21T09:00:00.000-08:00

توضیح:

"من" شخصی است ایستاده در حدفاصل "اینجانب" که جادوگر خواب است و "خودم" که به گاه ِ بیداری معنا می گیرد. من یگانه فردی است که می تواند وقایع دنیای اینجانب به گاه ِ خواب را برای خودم در مواقع بیداری قابل فهم کند.

یازده دقیقه است که خودم خوابیده است ، موضوع نگران کننده این است که او بر خلاف روال هر شب بیشتر از دو دقیقه طول کشید که خوابش ببرد. هنگام خواب چشمانش پر بود از درد، انگار که یک آب انبار را مخفی کرده بود در حدقه اش. اما نگران کننده تر این است که با گذشت یازده دقیقه هنوز سر و کله ی اینجانب پیدا نشده. تجربه نشان داده که وقتی اینجانب دیر می کند قرار است شب بی اندازه عجیبی را آغاز کنیم. صدای مکرر و موزونی که از پشت در به گوش می رسد من را یاد صدای ساعت های قدیمی می اندازد. من عموما خیلی مواظبم که یاد چیزهای عجیب نیافتم، اینجانب می تواند از لطیف ترین تصورات من ویران کننده ترین ها را برای خودم رونمایی کند.
بالاخره سر و کله اش پیدا شد. درست حدس زده بودم ، صدای موزون پشت در هم از توی گور ِ اینجانب درآمده بود. یک کلاه شاپوی مشکی براق روی سرش است اما لباس ورزشی به تن کرده. به نظرم می رسد که یک کوله پشتی روی دوشش انداخته. این را از آن جهت گفتم که بند هایی از روی کتف هایش عبور کرده و زیر بغلش را دور زده. خودم هنوز عکس العمل ویژه ای نشان نمی دهد.
اینجانب با سر سلامی می کند. من با ابروهایم جواب مختصری می دهم. پاهایش را روی پادری می گذارد و شلوار ورزشی اش را پایین می کشد، یکی از بیضه هایش را با دو دستش بالا می آورد و به سمت ما می گیرد. بیضه اش به اندازه یک توپ فوتبال بزرگ می شود و نقش هایی رویش پدید می آید. به نظرم می رسد که آن نقوش به خشکی های کره ی زمین می مانند، کره ی زمین با همه ی جزئیات اش. اینجانب انگشت نشانه اش را بالا می آورد ، جوری که انگار بخواهد آغار واقعه ای را خبر داده باشد. انگشت را روی بیضه اش می آورد و ناخن بلند اش را روی جایی حوالی ِ اورشلیم می سایاند، همزمان با دست دیگرش کره ی زمین- که بیضه اش باشد را با قدرت به چرخش وا می دارد، قطعه ی معروفی از "باخ" به نوا در می آید ، انگار که ناخن اش "سوزن" و بیضه اش "صفحه" ی گرامافون باشند.اینجانب پشتش را به ما می کند تا تصور من را از کوله پشتی اش تغییر دهد ! او یک ساعت قدیمی با پاندول بزرگ چوبی پشتش دارد و در حالی که دارد کفش هایش را تمیز می کند طوری کمرش را تکان می دهد که هم پاندول شروع به تکان خوردن بکند و هم به افتخار یوهان سباستین باخ ، باسن اش را تکانی داده باشد.
پاندول شروع می کند به تاب خوردن و هر بار که باز می گردد بزرگتر از آخرین باری است که رفته است ، انگار که به توازن ثانیه ها متعهد نباشد. حالا کم کم هر بار از تاب خوردن هایش دارد چندین ثانیه طول می کشد. خودم آن قدر شوکه شده که با صدای نفس هایش مرا متوجه وضعیت اش می کند. راستش این بار من هم شوکه شده ام. تجربه ثابت کرده که من نباید در چنین شرایطی زیاد حرف بزنم ، چراکه اینجانب قادر است از هر کلمه ی من دهلیزی بسازد به ناکجا و خودم را درونش هُل بدهد.
پاندول آنقدر بزرگ شده که به دیوار های اطراف برخورد می کند، اینجانب با جدیت کمر تکان می دهد و می رقصد. دیوار ها فرو می ریزد و ما خویش را در میدان بزرگی می یابیم که مرکز اش را یک برج با آجر های قرمز رنگ آذین کرده. روی برج همان ساعتی نصب شده است که اینجانب روی دوشش انداخته بود. پاندول ساعت همینطور تاب می خورد و به سان گاوآهن وسعت بیشتری از زمان را شخم می زند.
پلکهای خودم مدت زیادی است که به لرزه افتاده ، من مجبورم برای محافظت از خودم از شیوه ی فرار به جلو استفاده کنم. راستش تقریبا برایم بدیهی است که اینجانب امشب خواهد توانست خودم را به گاه خواب هوشیار کند و هر حرفی از من در جهت هدایت خودم به ناهوشیاری نه تنها منتهی به مقصود نخواهد شد ، بلکه ابزاری می شود برای یکه تازی های اینجانب که امشب با توپ پر آمده.
من آرام کنار گوش خودم می گویم "تو خوابی ! همه ی این ها را خواب می بینی ، حتی احمق ها هم می دانند این دنیای مزحک با این پاندول عجیبی که هیچ کدام از قوانین فیزیک را بر نمی تابد هرگز نمی توانند حقیقی باشند." از آنجایی که "حق" گفتن دروغ از من سلب شده خیلی سریع جمله ی پایانی ام را اصلاح می کنم که: "این دنیا هرگز نمی تواند در بیداری حقیقت یابد."
خودم آرام چشم می گشاید ، او می داند که خواب است و این می تواند به طور "محدود" برای من و خودم حاشیه ی امنیت ایجاد کند.
عبور چیزی به سرعت برق و باد از کنار چشمهای من و خودم ما را به خودمان می آورد. پاندول ساعت است که پس از نیم ساعت بازگشته است. اینجانب همانطور که با یک پیژامه گل دار و همان کلاه شاپوی براق روی پاندول غول آسا نشسته یک گلوله ی برفی به سمت ما پرتاب می کند. انگار که پاندول در هر تابی که می خورد به اقلیمی دوردست که گاه سرد و گاه گرم است رفته باشد.
اوضاع دارد بد می شود چون به نظرم می رسد که خودم از این وضعیت خوشش آمده ، بدیهی است که باید هرچه سریع تر بازش گردانم. من خیلی سریع به خودم نزدیک می شوم و کنار گوشش می گویم "تو می توانی تنها کسی باشی که خودکشی را به طور کامل تجربه کرده است و پس از آن می توانی در مورد اش نظرات جالبی داشته باشی ! تا چند ثانیه دیگر پاندول باز می گردد ، خودت را در مسیرش قرار بده و ببین آدم ها چطوری می میرند. با توجه به این که خواب هستی ، تجربه ی کم هزینه ای خواهد بود."
خودم انگار وسوسه شده است. اینجانب در حالی که نخ ِ یک بادکنک قرمز رنگ را گرفته از بالای سرمان عبور می کند و یک روزنامه به سمت خودم می اندازد. روزنامه جلوی صورت خودم معلق می ماند. تیتر اول روزنامه این است :"حقیقت اینجاست ، به واقعیت باز نگرد" من روزنامه را از جلوی صورت خودم می قاپم و تجربه ی منحصر به فردی که می تواند داشته باشد را یادش می اندازم. خودم نگاهش به روزنامه است ، از آنجایی که هوشیار شده قانع کردن اش بسیار سخت است. من می روم و در مسیر پاندول می ایستم و روزنامه را به سمت خودم می گیرم. خودم پیش می آید تا برای داشتن روزنامه به ناچار در مسیر پاندول ساعت قرار بگیرد. روزنامه را که لمس می کند پاندول هم سر رسیده.

خودم نفس زنان بیدار می شود. دیوار را با دستانش لمس می کند ، بدنه ی تخت را و ساعت بالای سرش را ، انگار که عصبانی باشد، انگار که مرگ من را بخواهد. چرا که من لحظاتی پیش خودم را در دنیایی دیگر به قتل رساندم تا این جا متولدش کنم.
کور مال کور مال خودکارش را پیدا می کند و کنار تخت می نشیند. من و اینجانب کنارش می نشینیم تا در نوشته اش توازنی ایجاد شود. اگرنه خودم هرگز نفهمیده است که چیست اینهایی که می نویسد.

چون نیست ز هرچه هست جز باد بدست
چون هست ز هرچه هست نقصان و شکست
انگار که هست هرچه در عالم نیست
پندار که نیست هرچه در عالم هست

یادداشتهای "من" برای تفهیم ِ "اینجانب" به "خودم" - شماره ی یک

2012-01-08T15:39:00.000-08:00

توضیح:
"من" شخصی است ایستاده در حدفاصل "اینجانب" که جادوگر خواب است و "خودم" که به گاه ِ بیداری معنا می گیرد. من یگانه فردی است که می تواند وقایع دنیای اینجانب به گاه ِ خواب را برای خودم در مواقع بیداری قابل فهم کند.

پتو را طوری روی "خودم" می کشم که پاهایش از آن طرف بیرون باشد. این یک عادت احمقانه است و خودم برایش هیچ توضیحی ندارد. خودم می تواند به طرز حیرت انگیزی به خواب برود ، عموما در کمتر از دو دقیقه این اتفاق می افتد. چشم های خودم که سنگین می شود من هوشیارتر می شوم. چرا که به محض خوابیدن خودم قرار است که سر و کله ی اینجانب پیدا شود و از آنجایی که همه ی فکر ها و کارهای اینجانب می تواند برای خودم احمقانه به نظر برسد من باید این وسط میان داری کنم.
اینجانب امشب کمی زود پیدایش شده و از آنجایی که خودم هنوز اندکی هوشیاری دارد کار من سخت خواهد بود.
اینجانب در حالی که دارد پاهایش را روی پادری می تکاند، یک توپ زرد و پشمالوی تنیس را با شیبی تیز پرت می کند کف اتاق. توپ با سرعت به سمت صورت خودم و من که کنارش نشسته ام می آید. خودم که هنوز اندکی هوشیار است در کسری از ثانیه واکنشی نشان می دهد و من پیش از هوشیار شدن ِ خودم برایش توضیح می دهم که این همان توپ "پیت سمپراس" است که قرار است در یک بطری مملو از هیدروژن مایع بیاندازندش تا به واسطه اش در نزدیکترین سیاه چاله ی فضایی سوپ سبزیجات تولید کنند. خودم تقریبا قانع می شود و چشمهایش را باز نمی کند. راستش وظیفه ی اصلی من اصلا این نیست که با توضیح وقایعی که اینجانب به وجود می آورد خودم را گول بزنم. وظیفه ی من فقط این است که حواس خودم را از اصل و چرایی ماجرای عجیبی که در حال اتفاق افتادن است به مقصودی فرعی هدایت کنم . در واقع اگر این کار را نکنم خودم بی آنکه بیدار شود هوشیار می شود و از آنجایی که خودم نمی تواند هیچ درک و فهمی از وقایع پیرامونش به هنگام خواب داشته باشد، نتایج این خواب ِ هوشیارانه می تواند فاجعه آمیز باشد.
توپ جلوی صورت ما مکثی می کند و با همان سرعت اولیه به سمت دستان اینجانب باز می گردد. خودم به خودش تکانی می دهد و حرکات پلکهایش آرام تر می شود. اینجانب با حرکت سر سلام نصفه و نیمه ای حواله ام می دهد و از جیب ساعتی ِ کت مشکی اش که تا همین چند ثانیه ی پیش تنش نبود- یک میز فلزی خیلی بزرگ بیرون می آورد که رویش چندین سوراخ کوچک و منظم دیده می شود. سوراخها دقیقا به اندازه توپ تنیس هستند. میز بی آن که روی زمین قرار بگیرد با فاصله ی یک متری از کف اتاق ثابت می شود و اینجانب طوری توپ را به زمین می کوبد که پس از برخورد - با عبور از سوراخ ها بشود توپ را بالای میز دید و دو باره با پایین افتادن توپ همان مسیر بازگشت پیموده شود. این کار را آنقدر با مهارت انجام می دهد که خودم دوباره پلکهایش به لرزش می افتد. زود می گویم این همان بازی معروف "پارانوید" است که تو بیش از هفتاد و پنج سال قهرمانش بودی ، واقعا تعجب می کنم که چنین چیزی برای تو که قهرمان این رشته ای عجیب باشد. خودم بادی به غبغب می اندازد و کمی آرام می گیرد، حتما حالا فکر می کند صد ساله است و به این دلیل این بازی را به خاطر ندارد که مدتهاست دست به توپ نشده.
اینجانب دستانش را تکانی می دهد و خودم را از حالت افقی به حالت عمودی می ایستاند، من زود پتو را دور خودم می پیچم که احساس بدی نکند. خودم در کسری از ثانیه روی میز سوراخ دار قرار می گیرد و میز با سرعت دور می شود. من سریع روی میز می جهم که از قافله عقب نماده باشم.
دانه های درشت برف روی صورتمان می ریزد. به نظر می رسد که روز است. انگار که گند کاری کرده ام ، احتمالا آخرین جملات من به خودم در مورد تجربه ی هفتاد و چند ساله اش در آن بازی ِ کذایی این امکان را به اینجانب داده که او را به گذشته بکشاند. از ساختمانها و خیابان ها پیداست که این جا روسیه است. خودم هنوز تعجب نکرده ، برای کسی که در یک ثانیه پذیرفته که صد سالش است چندان دشوار نیست که در این لحظه فکر کند دارد در صد سال پیش یا حتی قدیم تر از آن زندگی می کند. یک مرد چاق و تنومند از میان برفها پیدایش می شود.من باید خیلی مراقب باشم که دوباره پرت و پلا نگویم ، اینجانب از حرفهای من است که می تواند ژانگولر بازی در بیاورد. خودم دارد با تعجب به مردک تنومند نگاه می کند. مرد ِ چاق یونیفرمی نظامی به تن دارد و همینطور که راه می رود مدالهای بی شمار ِ روی یونیفرمش دارد به اطراف پخش می شود و ترکیبی چند رنگ از برف و نقوش روی مدالها پدید می آورد. خودم که به خودش می آید یک تپانچه ی قدیمی در دستانش می یابد که به سمت مرد یونیفرم پوش نشانه رفته شده.
پلکهای خودم به لرزه می افتند. من جلو می روم و در حالی که دارم پتوی خودم را دورش سفت می کنم می گویم - نگران نباش او "ژنرال ترپُف" است که روبه رویت ایستاده ، زود خلاص اش کن که کار داریم باید برویم. اینجانب یک برج میلاد با همه ی جزئیاتش را از میان برف و مه برای خودم نمایان می کند. من توضیح می دهم که این در واقع برج معروف پترزبورگ است که بعد ها قرار است نمونه ای از آن را در ایران بسازند. خودم قانع میشود اما همچنان تپانچه ی بی تکلیف اش را میان دستان لرزانش نگاه داشته. می گویم عزیزم ، شلیک کن ، این حرامزاده خیلی از رفقایت را تکه پاره کرده ، کلی آدم بی گناه را بی جان کرده و دارد راست راست می چرخد. زود یک دامن پایش می کنم و یک آینه دستش می دهم و می گویم ماتیک کم رنگ به صورتت بیشتر می نشیند! خودم به آینه نگاه می کند و خیالش راحت می شود که "ورا زاسولیچ" است. ماشه را می چکاند و من پیش از آن که گلوله بیرون بجهد به خودم می گویم نگاه کن ! پاهایت سردشان شده ، شاید بهتر باشد که بخاری را روشن کنی. اینجانب که در عمل انجام شده قرار گرفته در پلک به هم زدنی ما را به اتاق خودم باز می گرداند. من زود پرده ی کرکره ای را تکانی می دهم که صدایی ایجاد کرده باشم، اینجانب از بهم خوردن نمایشش سخت عصبانی است. خودم پلکهایش تکانی می خورد و آرام بیدار می شود. پاهایش را زیر پتو می کشد و به هم می مالاند. دستش را که برای بخاری دراز می کند یک لحظه از نمایش اینجانب را به خاطر می آورد و با تعجب دست به پاهایش می کشد. انگار یادش افتاده باشد که لحظاتی قبل به هیات زنی دامن پوش در آمده بوده. زود برایش توضیح می دهم که خواب دیده ای عزیزم. اما اینجانب می گوید - ولی به نظر خیلی واقعی بود ، شاید هم خواب نبود. خودم که گیج شده روی تخت می نشیند. کمی صورت اش را می مالد و از کنار تختش قلم و کاغد بر می دارد تا به خیالش شرح ماجرا را بنویسد. من و اینجانب دو طرف اش می نشینیم که در شرح وقایع تعادلی ایجاد کنیم ، اگرنه خودم هم نخواهد فهمید که چه نوشته است.

هشتم ژانویه ی دوهزار و دوازده ، نیمه های شب

...

2012-01-01T21:52:00.002-08:00

من تعریف منسجمی از "زیبایی" ندارم. همیشه یک اتفاق از حاشیه است که همه ی متن را برایم زیبا می کند یا بالعکس. مثلا یک بار به خاطر ستاره ی ظریفی که روی ناخن دخترکی حک شده بود مجموعه ی او را زیبا دیدم یا یک بار دلداده ی یک نگین روی دندان نیش ِ دخترکی در تهران شدم. یادم می آید فقط به خاطر پوشیدن کفش های پاشنه بلند نوک تیز در یک میهمانی علاقه ی تن خواهانه ام به دخترکی خاموش شد که همیشه به من محبت داشت، در واقع او دیگر به نظرم زیبا نبود. مدتها عاشق دخترکی بودم که یک "بند" از انگشت سبابه اش دچار فقدان شده بود و او همیشه یک نوار قرمز پررنگ دور آن انگشتش می پیچید، انگار که بخواهد فقدان آن بند از انگشتش را مؤکد کرده باشد. به خاطرم هست که زمانی دلداده ی یک دخترک کم سن و سال افغان شدم که لکه ی به جای مانده از "سالک" روی صورت اش را با ماژیک های رنگی آراسته بود.

دیروز رفته بودم داروخانه. دلم را جا گذاشتم کنار ِدخترک صندوق داری که هم "س" را نوک زبانی تلفظ می کرد و هم لکنت زبان داشت که این لکنت به گاه ِ تلفظ حرف "ت" شدت می گرفت، با این همه نوک زبانش را به میله ی ظریف ِ فلزی آذین کرده بود.انگار که به لکنت اش زیور آویخته باشد. او به هر دلیلی فقط یک چشم داشت و چشم دیگرش را با چشم بند ِ بنفش و مشکی پوشانده بود. روی چشم بند اش یک ستاره و یک ماه ظریف چسبانده بود و یک زنجیرک زیبای نقره ای از کنار چشم بند، گونه اش را می نوازید.
تردید دارم که دوباره پایم را آنجا بگذارم ...
چون آن قدر دلم برایش رفت که تقریبا پس افتادم.

دلدادگی با نقص فنی

2011-12-27T22:07:00.000-08:00

پرسید برنامه ام برای تعطیلات چیست؟ طبیعتا جوابی ندادم. می دانست که سوالش بی جواب خواهد بود. آن مکنده ی چندش آور ِ پر سر و صدا را از گوشه ی سمت راست دهانم به گوشه ی سمت چپ منتقل کرد.از حالت چشمهایش فهمیدم دارد یک سوال احمقانه ی دیگر طرح می کند. به نظرم رسید یک جایی یک پدر نیامرزیده ای یادش داده که اگر با مراجعین گپ و گفت کند از اضطراب آنها خواهد کاهید.
پرسید: درس می خوانی؟ با سر جواب مثبت دادم. بی درنگ سوالش را کامل کرد که "چه می خوانی؟" با دست درخواست توقف دادم و او دستانش را از حرکت باز ایستاند. مکنده را از دهانم بیرون کشیدم و گفتم لطفن سوالی نکن که پاسخی غیر از تایید یا تکذیب بخواهد. برایم بدیهی بود که او می داند حاصل چنین مکالمه ی احمقانه ای که هنگام تراشیدن دندان اتفاق می افتد به ناچار سکوت مخاطب است. بی تردید او نباید انتظار می داشت وقتی که یک مته ی بد قواره دارد از طریق دهانم تمام استخوانهایم را می لرزاند پاسخی برای سوالاتش بشنود.
مکنده به گوشه ی لبانم بازگشت و مته چرخیدن اش را از سر گرفت.
همه چیز در سکوت ادامه پیدا کرد.
به نظرم رسید که رفتارم کمی برخورنده بوده. داشتم فکر می کردم در حالت مته به دهان و مکنده به زبان ، برای رفع کدورت چه می توانم بکنم که اندکی مهربانی ضمیمه اش باشد که خانم دکتر پیش دستی کرد:
خیلی چندش آور است که یک سرنگ پر از مواد بی حس کننده را در لثه ی کسی خالی کرده باشند. آدم فکر می کند که دهان ندارد. آدم فکر می کند که فک اش کج شده. آدم نمی تواند از سرازیر شدن بذاق دهانش جلوگیری کند. این بی اندازه وحشتناک است که یک مته ی فلزی بی وقفه دندان آدم را بساید ارتعاش حاصل از گردیدن اش حتی در استخوان دمبالیچه هم رعشه ایجاد کند. بذاق و خون و خرده های حاصل از سایش دندان و صدای مهوع ِ مکنده می تواند جهنم را قابل تحمل تر دندانپزشکی به نظر برساند. آدمهایی که اینجا می آیند هر پنج دقیقه ساعتشان را نگاه می کنند. برای آنها هیچ چیز به اندازه ی خروج از این جهنم اهمیت نمیابد. هیچ کدام از مشتری های من هیچ گاه متوجه نمی شوند که رنگ موهای من تغییر می کند ، مدل ابروهایم عوض می شود. آن ها هرگز یادشان نمی ماند که ممکن است بشود با من هم گپ زد. بیشتر اوقات صدای خداحافظی شان را وقتی که نیمی از بدنشان از چهارچوب در خروجی عبور کرده می شنوم. آن اندک مواقعی هم که به حرف می آیند غمگینم می کنند، همین "تو" ! خود ِ تو دفعه ی پیش به من گفتی که اگر خدا در قرن بیستم اختراع می شد به جای تهدید به افکندن ِ گناه کاران در جهنم ، آنها را تهدید می کرد که در صورت ارتکاب گناه به "دندان پزشکی" بیفکندشان ! گفتی که این می تواند خیلی بازدارنده تر از تهدید ِ جهنم باشد.
با دستش فکم را گرفت و با اندکی فشار وادارم کرد که دهانم را بیشتر باز کنم. یک دستگاه عجیب که به وسایل الکترونیکی جیمزباند می مانست را در دهانم فرو کرد و ماشه اش را چکاند.
بذاق دهانم را با پیشبند سبزی که دور گردنم پیچیده بود پاک کرد و یک نفس عمیق کشید.
کنار گوشم به خارش افتاد. احیانا دلداده اش شدم.

سعی کردم که خودم را از نگاه او متصور شوم. بالای سرم ایستاده و یک دهان ِ پر از خون و بذاق و خرده دندان را می بیند و لبی که دایم باید به چپ و راست کج و معوج شود.
آه ، این فاجعه آمیز ترین منظره برای دلدادگی می تواند باشد.
وقتی داشتم خداحافظی می کردم از من خواست تا سرجایم بایستم و به موقعیت خودم نگاه کنم.حق با او بود !
من دقیقا میان چهارچوب در بودم.

دلدادگی در شصت ثانیه - شماره ی نهصد و نود و پنج

2011-12-14T22:48:00.000-08:00

قدم هایم سریع است، یک عالم غرغر را زیر لبانم مدفون کرده ام که چرا مجبور شدم به مرکز شهر بیایم. من این بخش از شهر را به خاطر ترافیک و سر و صدا و سردرگمی اش دوست ندارم.
جوراب ساق بلند ِ بافت در رفته اش با آن شلیته ی قرمز خیلی کوتاه توانست برای چند ثانیه توجه ام را بگیرد. از آن سوی پیاده رو خودش را نزدیکم می کند: هی پسر، آیا دلت می خواهد که ترتیب مرا بدهی؟
بی اختیار سرعتم کم می شود: من خودم دنبال کسی می گردم که ترتیبم را بدهد دختر جان.
به چشمانش برق می افتد: صد دلار بده تا خودم ترتیب ات را بدهم.
متوجه می شوم تقریبا عکس العمل ِ یک مشتری را داشته ام نه یک عابر، خیالش را راحت می کنم که از من مشتری در نمی آید.
می پذیرد اما قبل از خداحافظی درخواستی را مطرح می کند: آیا می شود که از من تقاضای ازدواج کنی؟
کمی گیج شده ام: عزیزم من تصور نمی کنم که اساسا هیچ وقت به ازدواج تن در دهم.
ابرو در هم می کشد: احمق ! من از تو نخواستم که با من ازدواج کنی، من از تو خواستم که فقط به من پیشنهاد ازدواج بدهی.
با چشم اشاره می کند به بیست متر آن طرف تر: او "لاورا" دوست و همکار من است، وقتی که تو آن سوی خیابان بودی به من گفت که یک پسر خوش تیپ دارد می آید. می خواهم به لاورا بگویم که تو به من پیشنهاد ازدواج دادی. من عادت ندارم که دروغ بگویم.
به نظرم می رسد که داستان جالب شده، لبانم را تر می کنم: عزیز ِ دلم ؟ آیا با من ازدواج می کنی؟
با سر جواب منفی می دهد و می گوید: خوابش را ببینی!
از جایم تکان نمی خورم، انگار که منتظر توضیح بیشتری باشم.
گوشه ی لب اش را آرام به دندان می گیرد تا بتواند دوباره جمله بندی کند: لاورا فکر می کند من آنقدر بد قیافه ام که هیچ کس حاضر نمی شود با من ازدواج کند.
نگاهم روی لبان اش قفل شده، با تاخیر این را جمله بندی می کنم: به نظرت اشتباه فکر می کند؟
بی درنگ پاسخم را می دهد: البته که در اشتباه است، با احتساب ِ تو، تا امروز دوازده پسر به من پیشنهاد ازدواج داده اند!
کنار گوشم به خارش افتاده، بی تردید دل داده اش شده ام، می پرسم اجازه می دهی که ببوسم ات؟
لبخند روی لبان گاز گرفته اش می نشیند اما این دستانش است که پیش می آید: البته که اجازه می دهم، می شود "ده" دلار !
بی درنگ ده دلار از توی کوله پشتی ام جفت و جور می کنم و میان انگشتانش می چپانم.
لبش را طوری از میان دندان هایش بیرون می آورد که انگار اجازه ی بوسه را صادر کرده است.
دستم را روی کمرش می گذارم و لبانش را به کام می گیرم، مستقل از او همه ی دنیا برایم سیاه و سفید می شود، انگار که همه ی رنگ ها کوچیده باشند به پیکره اش.
به خودم که می آیم از بوسه فارغ شده ایم.
لبانش را مزه مزه می کند: خوش مزه بود، اگر دلت خواست می توانی یک بار دیگر ببوسی، هزینه هم ندارد، مهمان ِ من !
در پذیرفتن پیشنهادش درنگ نمی کنم، پیش از این که لبانش را از زیر دندان هایش بیرون بیاورد، قسمت برجسته شده ی لب اش را می بوسم، بوسه هایم را در امتداد لبهایش کوچک می کنم و متقاطع، آرام نوک بینی اش را می بوسم، یادم نمی آید از چه موقع است که دستانم دارد میان موهایش عاشقانه می نویسد. لبانم را به پلک های بسته اش می رسانم. نفس هایش از کنار گردنم به کمرگاهم راه می گیرد. چشم که باز می کنم سفر عاشقانه ام به پایان رسیده و او دوباره لب به دندان گرفته.
نامش را می پرسم و پاسخ می شنوم.
حرفی که در دهانم بی تابی می کند را رها می کنم: نِلی ؟ آیا با من ازدواج می کنی؟
لبانش از زیر دندانش رها می شود: البته که نه! من به یازده نفر از تو خوش تیپ تر جواب منفی داده ام احمق جان !
نگاهم به جایی دور می رود و راه می افتم بی آنکه یادم باشد خداحافظی کنم.
چند قدم دنبالم می آید و می گوید راستی بیا این ده دلارت را هم بگیر، بوسه ی اول را هم مهمان من.
انگار که نشنیده باشم ...
انگار که نباشم.

دلدادگی در شصت ثانیه - شماره ی نهصد و نود و شش

2011-12-13T22:01:00.002-08:00

یک پیپ با شمایل کلاسیک گوشه ی لبش گذاشته. باد که در ریش های حنایی اش می پیچد به نظرم می رسد که صدا و لبانش با هم سینک نیستند.
می گویم آسمان هم انگار که سر آورده است، این دو روزه آنقدر باریده است که درختها هم به غرغر افتاده اند.
انگار که صدایم را نشنیده باشد، برایم یک مقوای نسبتا خشک جفت و جور می کند و خودش را مچاله می کند زیر ِ دهانه ی سقف دار ِ درب ورودی ساختمان. توتون ِ نم کشیده ی پیپ اش را آتش می کند و با چشم به مقوای نمورش دعوتم می کند. بی درنگ می نشینم. ابرویی می اندازم و از تنگ کردن جایش عذر خواهی می کنم.
صدای خنده اش آسمان را می شکافد: جایم را تنگ کرده ای؟ مگر آن بیرون آدم ها در جای گشاد تری زندگی می کنند؟
شرم می کنم از جمله بندی احمقانه ام.
پیپ اش انگار خیال روشن شدن ندارد. دوباره آتش به جان توتون ها می اندازد: مادرم می گفت باید در زندگی مبارزه کرد، این از آن حرفهاست که آدم های احمق دایم تکرارش می کنند. در مجله ها، تلویزیون، کتابها... احتمالا هایدی هم از همین جاها چنین خزعبلی را حفظ کرده بود، منظورم مادرم است. به هایدی گفتم عزیز ِ من مبارزه حساب و کتاب دارد ، همینطوری که نمی شود به هر ریدمانی گفت مبارزه. آدم ها از وقتی به دنیا می آیند خود به خود دارند زندگی می کنند، برای اتفاقی که خود به خود در حال افتادن است که مبارزه لازم نیست. برای زندگی نکردن است که آدمها باید مبارزه کنند! مبارزه برای زندگی کردن مثل مبارزه برای غرق نشدن در خشکی می ماند.

دستانم را چسبانده ام به دهانم که کمی گرم شود، می گویم: اگر هایدی بود حتما می پرسید اگر برای زندگی کردن مبارزه لازم نیست پس فرق شما دوتا یه لا قبا با صاحب عمارتی که زیر سقف سردری اش کونتان را ولو کرده اید چیست؟

چشمان اش انگار که دارد بیرون می جهد: اگر این سوال خود ِ احمق ات نیست پس جواب اش را خودت بده.

نگاهم را قفل می کنم به نگاه اش: فرقش با ما این است که جدی جدی وارد مسابقه ی شنا در خشکی شده و از آن بدتر این که تصور می کند هر چه بهتر بتواند روی خاک شنا کند، دیر تر از من و تو غرق می شود!

دم ِ عمیقی که از توتون های مادر مُرده گرفته بود را با صدای خش دار ِ نفس اش بیرون می دهد: آخیش ، ترسیدم که تو هم اندازه ی هایدی احمق باشی.

اکتساب کن عزیزم !

2011-11-28T17:11:00.001-08:00

دو ساعت و نیم است که "مسعود جون" را نشانده ام رو به رویم و دارم برایش چهار دست و پا راه می روم. به صورت حرکت آهسته این کار را برایش انجام می دهم. پنجه هایم را با تاکید نشانش می دهم تا نقش پنجه را در راه رفتن برایش پررنگ کرده باشم.
مسعود جون اما توجه خاصی نمی کند. وقتهایی هم که نگاه اش را به من می دهد انگار که حواس اش جایی دور است.

‍‌

مسعود یگانه فرزند معلم کلاس اول ابتدایی من است که ما سالهای اول و دوم ابتدایی را با هم همکلاسی بودیم.
با اندکی دقت می شد فهمید که مسعود دچار اختلال حواس است، یعنی دیر فهم است ، بگذار سخت اش نکنم در واقع "مونگول" است.
در کلاس دوم دیگر همه می دانستند که دلیل حضور مسعود در کلاس فقط روابط مادرش با مدرسه است ، اگرنه مسعود حروف الفبا را هم نیاموخته بود.
مسعود علاوه بر هم کلاسی ، هم محله ای من هم بود. خانه ی آنها فقط یک کوچه از ما فاصله داشت.
با او که حرف می زدم مثل آدم بزرگ ها حرف می زد. کلمات ادبی به کار می برد و همیشه جملاتش مملو از احترام به مخاطب بود. در هر صورت باز هم مشخص بود که مونگول است.
بعد از کلاس دوم ابتدایی مدرسه را رها کرد. در واقع رسیدن اش به همان کلاس هم به معجزه می مانست. عدم توانایی مسعود در ادامه ی تحصیل مادرش را به شدت غمگین کرده بود، به همین دلیل بود که مادر هم از همان سال معلمی را رها کرد و نشست خانه که حتی به قیمت صرف ِ همه ی عمر هر آنچه از "آموزش" می داند را به فرزند بیاموزد.
آن سالها خانم معلم به مادرم گفته بود همه ی توانش را صرف خواهد کرد تا مسعود شبیه عقب مانده ها نباشد.
همه ی دروس ابتدایی را هزاران بار و با حوصله به مسعود یاد می داد. او را کلاس ژیمیناستیک فرستاد، بعدتر ها او را در کلاس های کاراته ثبت نام کرد، مدتی در کلاس های نقاشی دستش را بند کرد. به آقا مرتضی رو انداخت که مسعود را به شاگردی بپذیرد و به او نجاری یاد بدهد.
مسعود از همه ی اینها اندکی فرا گرفت، بیشتر نمی توانست ، نه این که نخواهد ، او حقیقتا "نمی توانست" بیشتر از آن فرا گیرد.
مسعود مودب و با حیا بود. بسیار حرف گوش کن و کاری بود و همینطور مهربان و دست و دل پاک.آقا مرتضی می گفت که مسعود سلیم النفس ترین موجودی است که به زندگی اش دیده.
من در خلال همه ی این سالها با او معاشرت داشتم. به نظرم مسعود پس از کلاس نقاشی تبدیل شد به یک آدم معمولی که خوب بلد نیست نقاشی بکشد. او پس از کلاس کاراته یک آدم معمولی بود که چیز زیادی از کاراته نمی داند اما وقتی مشت و لگد پرت می کند هم موجب خنده ی کسی نمی شود. او بعد از کلاس ژیمیناستیک همانقدر ناشیانه معلق می زد که من ممکن بود بزنم. در واقع مسعود بعد از همه ی آن کلاس ها و همه ی آن ممارست ها هرگز به انسانی تبدیل نشد که یک "توانایی" ویژه داشته باشد اما او در همه ی آن مواردی که آموزش دیده بود دیگر رفتار ِ کسی که مونگول است را هم نداشت و همین مادر را راضی می کرد.
مادر همه ی عمر وقت گذاشت تا فرزندش را به طور نسبی تبدیل به یک "آدم معمولی" کند.
امروز مسعود به لطف سالهای مدیدی که از مادرش ابتدایی ترین اصول ریاضی را آموخته، امور یک سوپر مارکت را به تنهایی می گرداند. مثل همه ی آدم های معمولی گاهی سرش کلاه می گذارند، گاهی ضرر می کند و گاهی منفعت. در مجموع درآمد معقولی دارد. هنوز ازدواج نکرده و دوست دختر هم ندارد. شاید هنوز کسی پیدا نشده که او را همینطوری که هست بپذیرد یا نمی دانم شاید علاقه مندی جنسی اش متفاوت است.
به هر حال مسعود همیشه برای من نمونه ی زنده ای از معجزه ی "آموزش" است. نمونه ی بی بدیلی از تاثیر اکتسابات بر افراد.

‍‌

مسعود جون را دو روز پیش از خیابان پیدا کردم. داشت گیج می زد و دور خودش می چرخید و هر قدمی که بر می داشت یک معلق هم ضمیمه اش می کرد.
در شهری که من زندگی می کنم به ندرت گربه ی خیابانی دیده می شود. بیشتر سنجاب ها هستند که از سر و کول شهر بالا می روند.
مسعود جون تنها گربه ایست که من در یک ساله ی اقامتم در این شهر دیده ام. به او نمی آید که روزهای عمرش از یک ماه عبور کرده باشد. زیباست اما هیچ چیزش به معمول دیگر گربه ها نمی آید.
بلد نیست درست راه برود ، انگار چیزی در غریزه اش دچار فقدان شده. یادش می رود که موقع راه رفتن پنجه هایش را جمع کند. در صورتی که روی موکت یا فرش راه برود پنجه هایش گیر می کنند میان الیاف و باعث زمین خوردن اش می شوند. روی دیوار و زمین هم وضعیت به همین دلخراشی است. دائم تعادل اش را از دست می دهد. از قیافه اش معلوم است که مونگول است.
بلافاصله بردمش دکتر. گفتم بی زحمت این دختر کوچولو را خوب کنید. دکتر گفت که کاری از دستش بر نمی آید، این دختر کوچولو خوب بشو نیست چون "مونگول" است. دکتر گفت تا همین حالا هم که زنده مانده اتفاقی بوده چرا که حتی بلد نیست درست غذا بخورد. او پیشنهاد داد که یک آمپول به گربه ی کوچولو تزریق کند و به زعم خود در "آرامش" راحت اش کند.
طبیعتا من نپذیرفتم.
به قول گلناز اگر تا حالا زنده مانده حتما عمرش به دنیا بوده، ما در جایگاهی نیستیم که برای "عدم" یا "زندگی" اش تصمیم بگیریم.

از مطب دکتر که بیرون آمدم با خودم عهد کرده که تبدیل اش کنم به یک گربه ی معمولی.
لازم نیست که تبدیل به گربه ی باهوشی شود ، همینکه غذا بخورد ، درست راه برود و بتواند پنجه هایش را جمع بکند مرا شادمان خواهد کرد.
با این که دختر است اسمش را گذاشتم "مسعود" تا به خودم یادآوری کنم که مونگول ها هم ممکن است به واسطه ی آموزش تبدیل به موجوداتی معمولی بشوند. البته یک "جون" هم به آخر اسمش چسباندم که به تریج قبایش بر نخورد. نا سلامتی برای خودش خانم موقری است این مسعود جون. بی انصافی بود که چنین نام زخمتی را بدون پسوند یا پیشوند به پیشانی گربه خانمی بچسبانم که این همه ظرافت دارد.

حالا بیشتر از دو ساعت و نیم است که دارم به مسعود جون آموزش راه رفتن می دهم. دایم جلوی چشمانش پنجه هایم را باز و بسته می کنم که یاد بگیرد پنجه هایش را ببندد. می خواهم آنقدر این کار را بکنم که ملکه ی ذهن اش شود.
این "ملکه ی ذهن" را از خانم معلم کلاس اول ابتدایی ام یاد گرفته ام. از مادر مسعود.

...

2011-11-16T22:04:00.001-08:00

چهل و پنج دلار پس انداز کرده بودم که دخترک سشوار به دست را به یک کافه دعوت کنم. تصمیمم عوض شد. تصور ساده لوحانه و پرت و پلایی است اگر فکر کنم که خرج شدن چهل پنج دلار در یک کافه او را خوشحال می کند وقتی که سیگارش را با جفت و جور کردن سکه های یک سنتی می خرد.
کنجکاو شدم بدانم خودش ترجیج می دهد چه بلایی سر ِ چهل و پنج دلار بیاورد.
خروس خوان امروز که به خیابان گردی رفته بودم خودم را به ایستگاه ِ اتوبوس اش دعوت کردم.
ماجرای چهل و پنج دلار پس انداز را لو ندادم. پرسیدم این روزها چه هوس کرده ای؟
گفت هوس کرده ام یک جعبه ی تر و تمیز و داغان نشده ی تلویزیون از میان آشغالها پیدا کنم!
گفتم خب ؟ با جعبه چه می خواهی بکنی؟
گفت با جعبه کاری ندارم ، با آن نایلون* های بادکنکی ِ داخل جعبه کار دارم. می خواهم پهن اش کنم کف زمین و روی اش شلنگ و تخته بیاندازم و حباب هایش را بترکانم. وای که حتی تصورش هم کیفورم می کند.

اعتراف می کنم که به او حسودیم می شود. به سشوارش ، زخم روی صورت اش ، به رویاهایش و اندازه ی دل اش.
دو ساعت پیش رفتم یک جایی پیدا کردم که رول های بزرگ و چندین متری از این نایلون های بادکنک دار می فروشند. آنها بیست و دو و نیم متر از این رول ها را به قیمت چهل پنج دلار به من فروختند.

در دو ساعت گذشته تختم را جمع کرده ام و برده ام داخل انبار. همه ی کف ِ اتاق و تا ارتفاع یک متری ِ دیوار های اتاق را با نایلون های بادکنکی پوشانده ام.
تا نیم ساعت دیگر می روم تا برای نوشیدن قهوه دعوت اش کنم.
بگذار آنقدر شلنگ و تخته بیاندازد و سر و صدا کند که از لذت بی هوش شود.

* bubble wrap

دلدادگی در شصت ثانیه - شماره ی نهصد و نود و هفت

2011-10-28T20:55:00.001-07:00

در نخستین نفس های بامداد ، خودم را به پیاده روی دعوت کرده ام.
از کنار ون ِ قراضه ات می گذرم و درون اش را چشم می چرانم. خوابیده ای ، برای تو مدت هاست که دنیا را آب برده است.
به سوی دیگر ِ خیابان می روم تا داستان هر روزه ات را پی بگیرم.
خورشید که بیدار شد تو را هم بیدار می کند. پیاده می شوی ، سشوار در یک دستت و بطری بزرگ آب معدنی در دست دیگرت. روی نیمکت ایستگاه اتوبوس می نشینی و آب و صابون به زلف ات می بندی. انگار که تا آخر دنیا حوصله داشته باشی ... دانه دانه و با حوصله ...
سشوار را به پریز برق ایستگاه اتوبوس وصل می کنی و با گیس هایت آسمان را شیار می کنی ، انگار که قلم موی ِ استاد بوم را.
جلو می آیم و سعی می کنم گرم بگیرم. زیبایی موهایت را بهانه می کنم برای گپ زدن.
تصدیق می کنی که موهایت زیباست اما اضافه می کنی " این یگانه داشته ی زیبای من در این دنیاست که هنوز از دست نداده ام"انگشتانت را روی صورتت می رانی ، روی شیار ِ عمیقی که انگار یادگار یک بریدگی باشد. جای بریدگی را تا گردنت ات دنبال می کنی.خیابان خواب دیگری چند متر آن سو تر حواست را می گیرد: "سیگار داری؟"
انگار که جادوگر باشی ، چند قدم ِ بلند به سمت اش بر می داری و دستت را روی دستان پیش آمده اش می گذاری. او حالا یک سیگار دارد.
بی تردید دلداده ات شده ام ، پس تصمیم به فرار می گیرم.
از همان فاصله به نشانه ی خداحافظی دست می تکانم. تو اما پیش می آیی و آغوش باز می کنی.
رها می شوم میان دستانت و لب هایم فرود می آید در انحنای گردن ات. عطر صابون سیل می شود روی صورتم.
لبهایم را کنار گوش ات می رسانم ، یک دسته از گیسهای نم دارت عطر می پاشد لبانم را.
علی صالحی را به فارسی کنار گوشت زمزمه می کنم : "ای تو تمام ِ من ، تمام ِ تو زیباست"

خودت را در شیشه ی ایستگاه اتوبوس برانداز می کنی. انگار که فهمیده باشی زمزمه ام را.
انگار که فهمیده باشی.

...

2011-10-06T19:50:00.000-07:00

روشنفکری "انگ" است ، "وصله" است ، "بهتان" است. از تیر رس ِ چنین انگی جا خالی کنید !
روشنفکری تبصره است برای توجیه محتویات متعفن هر جمجمه ای. واژگان روشنفکری دقیقا کارکرد همان "پنکه"ای را دارد که آدمهای خوش چُس رو به رویش می ایستند.روشنفکر دینی ، روشنفکر لیبرال ، روحانی ِ روشنفکر ، روشهای روشنفکرانه ، سینمای روشنفکری ، ترانه ی روشنفکرانه ...
عین "ملات" ِ جادویی می ماند ، می مالندش زیر ِ هر عنی و تحت عنوان خشت لای بنای بشریت می چپاننداش.
اگر فکرهای خاموش اینجوری روشن می شود برقش را بکشید بهتر است ، سیفون را هم رویش !
به قول همان آقای ولادیمیر "دنیا پیش از آن که نیازمند اذهان روشن باشد ، نیازمند دستان ِ پاک است"

سکوتم از رضایت بود

2011-10-06T19:49:00.000-07:00

اولش کم بودند. یک گوشه ی اتاق برای خودشان بساط رژه جفت و جور کرده بودند و هیچ کداممان به کار هم کاری نداشتیم.
خاله خانم که اول بار دیدشان زود گفت "تجربه ثابت کرده که باید هرچه سریعتر ترتیبشان را بدهی". طبیعتا ترتیبشان را ندادم چون کشتن مورچه با کشتن مثلا یک خرگوش یا زرافه برایم فرقی نمی کند. کلا نمی توانم یک موجودیت ِ متحرک را به عدم بفرستم.یک روز یکی از میهمانانم که احساس خوشمزگی می کرد گفت" آنها که نباید بیازاری مورهای دانه کش هستند ، اینهایی که در خانه ها جا خوش می کنند مورهای ک-س کش هستند ، ترتیبشان را بده. من اما کماکان پایبند مسالمت باقی ماندم.

یک سال از ورود آن گروهان کوچک ِ بی آزار به اتاق گذشت. آن ها کم کم همه جا را تسخیر کردند. انگار نذر داشتند که شب ها چند نوبت بیدارم کنند، وقتی که خواب بودم از رویم جاده درست می کردند و از این ور تخت می رفتند آن طرف و از آن طرف برمی گشتند سر جای اولشان. کمدهایم را مصادره کرده بودند ، از حمام به عنوان محل دائمی همایش هایشان استفاده می کردند. انگار که از سلاله ی چنگیز خان باشند ، به تاخت مرزهایشان را گسترش می دادند.

شب ها مثل زن های حامله می خوابیدم ، تکان نمی خوردم که مبادا یکی شان را بی جان کنم.
یک شب خواب همان دخترک ِ تنومندی را دیدم که مامور امنیت ِ فرودگاه فرانکفورت است ، در خواب دیدم که داریم عشق ب-ازی می کنیم ، نیمه شب از خیسی ِ شلوارم بیدار شدم ، دست که روی شلوارم کشیدم نزدیک بود سکته کنم، چند ده هزار تا از مورچه های هم اتاقی ام خودشان را به صرف اسپرم دعوت کرده بودند به میهمانی شلوارم.

هفته ی پیش سقف اتاقم که همان کف ِ حمام صاحب خانه باشد چکه کرد روی لپ تاپ. دو سه روز سکوت کردم اما اوضاع سقف هرروز بدتر شد. مجبور شدم خبرشان کنم. دخترک صاحبخانه به من محبت دارد ، گاهی برایم سوپ سبزیجات درست می کند. اما هیچ وقت تعارف اش نکرده ام که وارد اتاقم شود. نمی خواستم شوکه شود، آخر او اتاق را به یک نفر اجارده داده نه به چند میلیون نفر.
وقتی "لیانا" وارد شد ده دقیقه طول کشید که حواسش را از مورچه ها به سقفی که دیگر به آبشار می مانست بدهد.
برای این که فضا را تغییر بدهم گفتم "می خواهم بروم یک پارکی جایی ، این طرف ها جایی هست که سراغ داشته باشی؟" بی درنگ کروکی یک پارک نسبتا دور را کشید. گفت برو اینجا و تا عصر خوش بگذران ، زنگ می زنم تا آن موقع سقف را درست کنند ، کمی هم به اتاق ات سرو سامان می دهم ، منظورم به جانورهایش است.
سکوت کردم ، کلید ماشین را برداشتم و رفتم. قرار نیست اینجا ادای آدم هایی که عذاب وجدان دارند را در بیاورم. می توانستم مخالفت کنم ، می شد که بگویم فقط سقف را درست کند و من خودم مشکل مورچه ها را حل می کنم اما نگفتم. سکوت کردم. مثل آدم هایی که کسی را اجیر می کنند تا مزاحمی را بی جان کند. یک اتاق را با چند میلیون مورچه و هفده عنکبوت دو دستی تقدیم آدمی کردم که در عدم مروت اش تردیدی نداشتم. آدم وجدان دار از این کار ها نمی کند که حالا بخواهد ادای عذاب وجدان دار ها را در بیاورد.

طبیعتا به پارک نرفتم ، من از پارک رفتن متنفرم. یک جایی چند تا کوچه آن طرف تر ایستاده بودم و داشتم حواس خودم را به موزیک پرت می کردم. دلم طاقت نیاورد. برگشتم خانه. نه برای جلوگیری از اتفاقی که قرار بود بیافتد ، شاید فقط برای تنبیه خودم برگشتم. برای تحمیل تماشای آن صحنه به خودم شاید. از راهرو که وارد شدم بوی یک چیز ِ شیمیایی توی دماغم زد. احتمالا سمی کوفتی چیزی بود. چند نفر به جان سقف افتاده بودند. لیانا داشت جاروبرقی را سروسامان می داد. با انگشت اشاره کرد که به حمام بروم. بوی سم آنجا بیشتر بود. بهت زده شدم. سم را در چند سوراخ ِ گوشه و کنار ریخته بود و نشسته بود مورچه ها بیرون بیایند. چیزی که من دیدم را حتی در فیلم های مستند هم نمی شد دید. سیاه بود کف و دیوارهای حمام ، میلیونها مورچه داشتند در هم می لولیدند. مثل مردمانی که به سرزمینشان حمله ی موشکی شده باشد داشتند سراسیمه این طرف و آن طرف می رفتند. سیم جاروبرقی تا حمام نرسید، لیانا گفت می رود سه راهی برق بیاورد. من هنوز مبهوت ارتش بی دفاعی بودم که داشت تار و مار می شد. آن وسط یک مورچه ی بزرگ دیدم ، چند برابر بقیه ی مورچه ها بود. تردید نکردم که ملکه ی شان است. به سرعت یک کاغذ پیدا کردم و مورچه ی بزرگ را به همراه چند مورچه کوچک در یک کیسه ریختم. لیانا آمد و با آن ماشین پر سر و صدا به جان ارتش بی پناه افتاد. من حمام را ترک کردم. خانم "ملکه" را به همراه چند سربازش بردم یک جای امن.

حالا نیمه شب است. یادم مانده که مورچه ها به اسپرم کشش دارند. از سر ِ شب تا حالا دارم زور می زنم خود ارض-ایی کنم اما برانگیخته نمی شوم ، از دخترک مامور امنیت فرودگاه فرانکفورت تا شخص ِ ملکه ی مورچه ها را رویا کرده ام بلکه بتوانم برای باقی مانده ی مورچه ها ضیافتی درست کنم. به خودم قبولانده ام شاید اینطوری از دلشان در بیاید ، شاید اینطوری جان بگیرند و دوباره تولید نسل کنند. نوشتن بس است ، دوباره می روم ، می روم تا میوه ی متعفن ِ نرینگی ام را تقدیم خانم ملکه کنم.

...

2011-10-01T16:50:00.001-07:00

هیچ کاری نمی توان با زندگی کرد که مُهر ِ ابتذال از پیشانی اش باز شود.به فیلم های پ-و-رنو می ماند زندگی. از هرطرفی که نگاه اش کنی ، از هر طرفی که به جریانش بیاندازی ، اتفاق مشابهی می افتد.چند نفر شلوارهایشان را در می آورند ، ترتیب همدیگر را می دهند و شلوارها را بالا می کشند. فیلم را که سر و ته ببینی هم وضعیت همین است.شلوارهای تازه بالا کشیده شده دوباره پایین می رود ، چند نفر ترتیب هم را می دهند و شلوارهای پایین را بالا می کشند.زندگی همانقدر ت-خمی و غیر خلاقانه است که این فیلم ها.

وط عن !

2011-10-01T16:21:00.000-07:00

مرزهای سیاسی کشورها دراز ترین "مدفوع" تاریخند که از روده های "میهن پرستی" خارج شده است.نویسندگان کتاب گینس بی مبالاتی کرده اند که ثبت چنین ریدمان ِ شکوه مندی را به عنوان رکورد از قلم انداخته اند.

...

2011-09-18T13:35:00.003-07:00

فضای عشقی قابل نفوذ شما ، به دایره ای می ماند که میان اش ایستاده باشید. همت ِ خستگی ناپذیر ِ "زمان" ، تزریق سم ِ "عقلانیت" است برای تنگ تر کردن این دایره.
چشم به هم می زنید و می بینید دایره آن قدر تنگ شده که مستقل از شما ، برای کسی جایی ندارد.
سنجاق شدن ِ "سن و سال" به پیشانی تان هم زمان ، دایره ی پیرامونتان را تنگ تر می کند و کون تان را گشاد تر.
گذر عمر خوب است ، البته اگر نیاز پیدا نکید که عاشق باشید.

حذف

2011-09-18T13:32:00.001-07:00

حذف

دلدادگی در شصت ثانیه - شماره ی نهصد و نود و هشت

2011-09-03T18:51:00.001-07:00

خیره مانده ام ...شیار لبهایش پیداست ، انگار که لبانش هرگز هیچ رنگی را خوش آمد نگفته اند. چشمان اش از درشتی به چشمان اغراق شده ی کمیک استریپ های ژاپنی می ماند. ته سیگار ِ کج و کوج اش در کاسه ی چوبی ِ دست تراش هنوز دارد نفس نفس می زند. از گوشه ی دیگر اتاق عطر کندر می تراودبه خودم می آیم ...من مدت هاست که سیگار نمی کشم ، دهانم اما عطر سیگارش را می پراکند.برای صدمین بار بوسیدن اش را انکار می کنم و لبانش را دوباره طلب می کنم. من فقط چیزی را می پذیرم که به خاطرم مانده باشد.فایده ای ندارد ، دیگر اسکناسی ندارم و او نیز زیر بار نمی رود.

یادداشتی برای خاک گرفتن

2011-08-24T20:57:00.003-07:00

احتمالا حالا چند سال بعد از نگارش این یادداشت است و ما در حالی که روی تخت من نشسته ایم داریم مثل آدم های متمدن کنار هم جملات روشنفکرانه می بافیم و همدیگر را بمباران ادبی می کنیم
می دانی ؟ من اصولا فقط با کسی روی تختم می نشینم و ادای روشنفکرها را در می آورم که دلم بخواهد با او بخوابم. حالا هم حتما دلم همین را می خواهد ،اگر تا الان طول کشیده و کار به جایی رسیده که من مجبور شوم آرشیو چند سال پیش وبلاگم را برایت بخوانم و زیرکانه این یادداشت را برایت رو کنم و خودم را بزنم به آن راه که اتفاقی این یادداشت کلیک شد و با خنده و ادا و اطوار این را با هم خواندیم، یعنی من حسابی درگیرت شده ام
آخر این خیلی یادداشت غلط اندازی است. وقتی می خوانی اش خود به خود ذهن ات تعداد دخترانی که مخاطب اش بوده اند را شمارش می کند

نه ! اما قول می دهم تو اولین کسی هستی که با دست خودم این یادداشت را برایش باز کرده ام
قول می دهم همه ی چیزهایی که تا چند ثانیه ی پیش از من شنیده ای ادا و اطوار محض نباشد. اما قبول کن که مجبور بودم یک جاهایی پیازداغ اش را زیاد کنم که جذاب به نظر برسم. قول می دهم بهترین هم آغوشی زندگی ات باشد ، ادا در نمی آورم ها ! یعنی خیلی جدی هم هستم. من برای خودم اصلن متد دارم ، یعنی حداقل زمانی که این یادداشت را نوشته بودم داشتم.
من آدم بدی نیستم ، قول می دهم. من آدم قابل اعتمادی هستم ، این را هم قول می دهم
همین حالا که دارم این سطری که درونش هستیم را می نویسم از پاک کردن سطرهای بعدی فارغ شدم. یک چیزهایی نوشته بودم که اصلن خوب نبود تو بدانی ، چون حتما وسط یادداشت شال و کلاه می کردی و می رفتی و من می ماندم شما تصور کن "حوض" ام
بی خودی هم اصرار نکن که بگویم چه چیزهایی را پاک کردم ، چون حالا خیلی از نوشتن این یادداشت گذشته است و اصلن یادم نیست.

به هرحال خوب شد که پاک کردم و تو هنوز این جا پشت لپ تاب نشستی و نیش ات باز است
این یعنی امیدی هست که همین الان لب تاپ را محکم ببندی و بپری توی بغلم. همینطوری که داری می خندی لبانم را یواش گاز بگیری و آرام بگویی "پوفیوز" ، بعد دیگر هر کاری بلدی بکنی ، معطل چی هستی؟
ببند

پی نوشت
پی نوشت اش را بعد از این که این یادداشت مورد استفاده قرار گرفت می نویسم

دلدادگی در شصت ثانیه - شماره ی نهصد و نود و نه

2011-08-23T21:23:00.003-07:00

یک: صورتت را نزدیکم می کنی ، نفس ات به گونه ام می ساید ، به زبان رایج ینگه دنیا می پرسی:"نوشابه ی تان را دو باره پر کنم؟" ، تماشایت می کنم، حتی سوال ات را هم از یاد برده ام. لبخند می زنی و دستانت را به قصد لیوان به حرکت وامیداری، عطر تن ات سیل می شود روی میز ، بذر رویا می کاری در خاطره ام. می روی و باد شدت می گیرد.با تو ، شش دختر در این رستوران کار می کنند که در این نیم ساعت به همه ی شان دل داده ام.

دو: چمباتمه زده ای کنار ِ شیار ِ معوج ِ دیوار و جان ِ سیگار را می بوسی. پایین گونه هایت از بلعیدن مکرر ِ سیگار گود رفته است. رو به‌رویت می ایستم، برایم جا باز می کنی. می پایم ات ، چشمانت را از آفتاب تنگ می کنی، با دست امر ِ به نشستن می کنی و می گویی: "خیابان خواب ها تنها آدم هایی هستند که سخاوت را زندگی می کنند". می نشینم ، سیگار ِ روشن‌ات جلو می‌آوری و می گویی : "همین الان از یکی از عابران گرفتمش". سیگار را به لبانم می سایم ، انگار که به لبانت!
می پرسم: اجازه می دهی که ببوسم ات؟
با لبخند سخاوت ِخیابان خواب ها را دوباره یادم می اندازی و لبانت را پیش می آوری.

سه: ایستاده ای پشت ِ صندوق ِ رنگ و رفته و زیر چشمی نگاهم می کنی. انگار که ترسیده باشی چیزی از قفسه ها بدزدم. نگاهمان گره می خورد، سعی می کنی لبخند محترمانه ای بزنی. یک پاکت قهوه بر می دارم و جلو می آیم. دستت را پیش می آوری تا خریدم را تحویل بگیری. چسب ِ زخم های دستت حواسم را می گیرد. از گوشه و کنار چسب ها معلوم است که کلمات تتو شده را پوشانده ای. می پرسم: "چرا خودت را سانسور کرده ای؟" چشمانت باریک می شود ، لحظه ای براندازم می کنی و یکباره بازمی گردی و لباست را بالا می زنی. زیر خط ِ سینه بندت دو مستطیل بسیار کوچک را زیر هم خالکوبی کرده ای، درون اولی نوشته شده "لاو یو" و داخل آن دیگری نوشته شده "ف‍‍‍‌اک یو" ! لباس ات را پایین می کشی و می گویی: "از هر کسی که با او می خوابم درخواست می کنم یکی از این دو گزینه را لمس کند" و ادامه می دهی که دقیقا می دانی که تا امروز همه مستطیل دوم را لمس می کرده اند. نگاه ام می کنی و می گویی نوشته های زیر این چسب ها را به کسی نشان خواهی داد که گزینه ی اول را لمس کرده باشد. باقی پول را می دهی و بی آن که خداحافظی کنی پشت به من می کنی ، کالبد ات و دلم را با خود به کناری می بری
گوشه ای از خط سینه بنده ات پیداست ، با نگاه ام جای مستطیل اول را حدس می زنم و از دور لبانم را رویش می سایم.

تو که ندیدی / شماره ی یک

2011-08-21T19:56:00.007-07:00

آستین راستت به کمرگاهم می ساید ... صدای نفس هایم دیوارهای حمام را دور می زند
آستین چپ ات را روی شلوارم می گذارم
همه ام را رویش می لغزانم
بوی تن ات ، بوی شیارهای ظریف ِ پوستت مخاط هایم را می پیماید
تمام ام پر از خواهندگی است ،لب هایم شیار ها را می بلعد و اندامت را می جورد
انگار کن که سونامی
صدایم می کنی ، از بیرون در:
- حالت خوب است؟
خودم را از حوله ات بیرون می کشم
حقیقت این است که حالم خیلی خوب است
و این را اعلام می کنم
از پشت در دور می شوی و من به عشق بازی ادامه می دهم

حقارت ، به انضمام توهم

2011-04-22T20:51:00.003-07:00

حذف شد چون جایش اینجا نبود

...

2011-02-11T17:08:00.007-08:00

برای من به زنجیر می مانند "واژگان" وقتی "پیکره"ات زبان ِ توست
من واژگان را تکه پاره می کنم و محصولم می شود لباسی حقیر و نابرازنده برای تو که پیکره ات زبان ات است
معدود است زایش ِ این آگاهی باشکوه که بدانی هنوز هستند دوپایانی چنین "تن ناز" که وصفشان به زبان ِ حتی شاعرترینان ِ مخلوق ، تنها لباسی است مندرس که زبان بی نقص "تن"آنه ی شان را مدفون خواهد کرد
بگذار همه انگار کنند که کلام تو ، زبان ِ تو ، شُکوه ِ بی بدیل توست و من شادمانه هورا بکشم، چه خوب که کسی حواس اش به تن ات نیست.
شمع و شراب و شعر ِ شبانه ، شوربایی می شود نامزه ، زمانی که نگاه ام جایی دیگر است ، زمانی که همه ام ، به همه ات "تن" می ساید

فرهنگستان ِ دروغ

2010-12-03T14:46:00.006-08:00

بعضی از واژگان فقط برای دل خوشی ِ ما خلق شده اند

نام آن جا "فرود" گاه نیست
حداقل در ایران نامش این نیست
بزرگترین کاربری ِ آن جا "رفتن" است

دیروز یکی دیگر از آدم های بدرد بخوری که می شناختم را در "رفتن گاه" بین المللی امام خم-ینی بدرقه کردیم

...

2010-11-22T03:16:00.003-08:00

مای دیروز شبیه بیشتر کسانی هستیم که امروز حالمان را به هم می زنند
مای امروز برای کسانی که شبیه فرداهایمان هستند حال به هم زنیم
متوسط هفتاد سال طول عمر برای انسانها سخت عادلانه است
اگر نه غرق می شدیم در استفراق ِ انبوه نسلهایی که روی هم بالا آورده اند

یک انسان عجیب

2010-11-05T12:22:00.005-07:00

ترانه ی "یک انسان عجیب" را "احمد کایا" خواننده ی نامدار ترکیه ای که "کُرد" تبار است خوانده. احمد کایا مقابل دولت "کودتا گر" وقت ترکیه مبارزه های فراوانی کرد و در چهل و سه سالگی در حالی که دادگاهی در غیاب اش او به ده سال زندان محکوم کرده بود در فرانسه و بر اثر حمله ی قلبی در گذشت. ترانه ی "یک انسان عجیب" را ترانه سرای مشهور ترک "یوسف هایال اوغلو" سروده که شرحی است بر بخشی از زندگی ِ " مصطفی سوپی " کمونیست و مبارز بزرگ ترک که در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم از بنیان گذاران "حزب کمونیست ترکیه" بود

در جوار آنارشیسم

2010-09-04T04:39:00.003-07:00

نشسته ایم دور هم سیگاری که دزدیده ایم را می کشیم ، با کیبوردی که یک لایه ی چند سانتی خاک روی اش نشسته تایپ می کنم ، این خانه اینترنت ندارد ، نمی دانم باید با این یادداشت چه کنم.
این جا خانه ی "مورات" و "گلدن" و "پاکو" است ، پاکو یک سگ بزرگ و زیبا است که مورات و گلدن نام اش را به یاد "پاکو دیلاچیا"ی موزیسن برایش انتخاب کرده اند. پاکو هم به سان هم خانه هایش مومن به آنارشیسم است. این را به وضوح می توان در رفتارش دید.
گلدن زاده ی آنکاراست ، ادبیات خوانده است ، زیبا، سخت کوش و به شدت احساساتی است. او پنج سال است که دوست دختر مورات است. گلدن به اتفاق دوست پسرش روزها در خانه گردن بند درست می کنند و شب ها کنار خیابان می فروشند. دو سال است که این "سه" بهترین دوستان من هستند ، پس از بی خانمان شدنم با امشب چهارده روز است که میهمانشان هستم ، با هم کنار خیابان بساط می کنیم ، با هم شام می خوریم و با هم می خوابیم.
مورات "ده" ساله بود که از زادگاهش در کرکوک عراق به ایران کوچید ، سال نود و دوی میلادی بود ، درست پس از اشغال کویت توسط صدام و آغاز نخسین جنگ عراق با دول ِ متحد. شش ماه را به اتفاق پدر و مادرش در قم ساکن شد ، اما مردمان زخم خورده از جنگ ایران و عراق روزگار را برایشان تلخ کردند ، مورات و خانواده اش از راه کوهستان و به طور غیر قانونی خود را به ترکیه رساندند ، چند ماه پس از رسیدن ، بیماری ِ ناشناخته ای مادر را با خاک همبسترکرد ، پدر از فرط ناراحتی عزم بازگشت به کرکوک را کرد ، مورات زیستن در جوار خاک مادر را به زندگی در خاک عراق ترجیح داد و پدر را در بازگشت همراهی نکرد. کودک یازده ساله شروع کرد به کار کردن ، کنار خیابان ، در رستوران ها ، در ساختمانها ...
به مدرسه نرفت ، هویتی نداشت که به مدرسه راهش بدهند. خارج از مدرسه خواندن و نوشتن آموخت ، علاقه مند به فلسفه شد ، کتاب خواند و یقین کرد یک آنارشیست است. موسیقی فرا گرفت ، نقاشی هم کرد ، زیورآلات هم ساخت و از همه ی این ها پول درآورد.
در بیست و شش سالگی در یک تظاهرات آنارشیستی گیر پلیس افتاد ، با این که ترکی را به سان زبان مادری تکلم می کند پلیس ها فهمیدند که خارجی است ، خواستند دیپورتش کنند ،اما او که به هیچ قیمتی حاظر نبود مزار مادر را رها کند ، ناچار به کمیساریای سازمان ملل "پناهنده" شد تا بازش نگردانند.
پلیس او را برای گذراندن دوران پناهندگی مجبور به زیستن در این شهر کوچک و دور افتاده کرد. ما یک دیگر را در اداره پلیس دیدیم ، از من سیگار خواست و این شد آغاز دوستی مان.
امشب چهارمین شبی بود که پولهایمان ته کشیده بود ، دو روز بود غدای درست و درمانی نخورده بودیم ، پاکو بیشتر از همه ی مان بی تابی می کرد ، بساطمان را برداشتیم و به خیابان اصلی شهر رفتیم ، خوشبختانه خبری از ماموران اداره ی تعزیرات نبود ، خودمان را به محل همیشگی کاسبی مان رساندیم ، اما یک پیرزن جایمان را گرفته بود ، نشسته بود و خودکار می فروخت . همه ی دست فروشان می دانند که نباید آنجا بساط کنند ، آنها آن روی سگ ِ مورات را دیده اند ، مورات اما به او پرخاش نکرد ، رفت و خواهش کرد پیرزن به آن سوی خیابان برود چون مشتری های مورات او را فقط همینجا پیدا می کنند. پیرزن با خشم اعلام کرد که از جایش تکان نخواهد خورد، بیست تایی از خودکارهایش هنوز مانده بود ، کافی بود مورات عصبانی شود ، این می توانست اتفاق بدی باشد ، مورات اما ایستاد کنار پیر زن و شروع کرد بلند بلند خودکارهایش را تبلیغ کردن ، در کمتر از پنج دقیقه حدود پنج خودکار فروخت ، پیرزن پُر از لبخند شده بود ، بساط اش رو جمع کرد و رفت آن سوی خیابان ، ما هم بساطمان را علم کردیم ، داشتیم از گشنگی پس می افتادیم ، بالاخره سرو کله ی دو تا دختر قرتی پیدا شد ، از دوتا گردنبند تقریبا هم شکل خوششان آمد ، قیمت اش را پرسیدند ، مورات به منوی رستوران مجاور نگاه کرد ، قیمت سه تا ساندویچ با سه تا دوغ را در ذهنش جمع زد و حاصل معما را به عنوان قیمت به دخترکان گفت ، به مزاجشان خوش آمد انگار ، گردنبند ها را خریدند و رفتند ، مورات هم پیش از هلاک شدنمان سریع پولها را به غذا تبدیل کرد. پُر از شادمانی بودیم هر سه تایمان ، هر"سه تا" به این خاطر می گویم چون پاکو را با خودمان نیاورده بودیم ، حضور پاکو مشتری ها را می ترساند و این برای شکم ما و خودش اصلا خوب نیست.
تا آخر شب بساطمان باز بود ، اما خریدار دیگری نیامد ، مورات بستنی هوس کرده بود ولی ما برای چنین ضیافتی پول نداشتیم. بالاخره وقت رفتن شد ، همه جا تاریک بود و همه ی فروشگاه ها بسته ، این زمان خوبی است تا مورات به شیوه ی خودش برای خانه خرید کند. پاکو اولویت اول است ، پس به بازار گوشت فروش ها رفتیم ، تعطیل بود و تاریک ، آنها آشغال گوشت هایشان را توی کیسه های بزرگ و سیاهی می ریزند ودر یک محفظه ی فلزی قفل دار می چپانند تا برای گربه های خیابانی بزم شبانه نساخته باشند ، قرار است صبح زود این آشغال گوشت ها به واسطه ی یک کامیون به نمی دانم کدام خراب شده ای منتقل شود ، کنار محفظه ی فلزی نشستیم و ادای سیگار کشیدن در آوردیم ، گلدن رفت سر خیابان کشیک بدهد ، مورات با یک شاخه ی شکسته یکی از کیسه ها را پاره کرد ، آرام آرام خرده گوشت ها را بیرون کشیدیم و در کوله پشتی من ریختیم ، سه چهار کیلوئی دزدیده بودیم که گلدن از سر خیابان سوت زد ، این یعنی پلیس ها دارند سر می رسند ، من زیپ کوله پشتی را بسته بودم اما مورات هنوز مشغول بیرون کشیدن آشغال گوشت ها بود ، غر زدم که داری چه غلطی می کنی ؟ وقت نداریم ، گفت برای گربه ها گوشت بیرون می کشد ، چند تکه ای بیرون کشید و پرت کرد وسط خیابان ، گلدن هم رسید و سه تایی فرار کردیم . چند تا فرعی را پیچیدیم و در حالی که بلند بلند می خندیدیم به سمت راسته ی سیگار فروش ها یورتمه رفیم ، حالا نوبت سیگار بود که از نان شب هم واجب تر است. آن خیابان به خاطر این راسته ی سیگار فروش ها نام گرفته که از صبح تا آخر شب مملو است که کودکانی که کنار خیابان سیگار می فروشند ، شاید پانصد کودک یا حتی بیشتر. مورات و گلدن می گویند کودکان باید بازی کنند ، آنها برای کارکردن هنوز خیلی بچه اند ، گلدن می گوید حتی پاکو هم همین نظر را دارد ، چون زمانی که به این خیابان می آوریمش افسرده می شود. همه ی این بچه ها تحت فرمان چند گنده بگ که ریخت و قیافیه ی شان به گنگستر ها می ماند کار می کنند ، گنگستر ها در این خیابان چند انبار مخفی دارند که شب ها پر از سیگارهای قاچاق می شود و روزها توسط کودکان به فروش می رسد . گوشه ای می ایستیم و منتظر می مانیم ، یک وانت می آید و یک نفر شروع می کند به خالی کردن کارتون های سیگار ، مورات به من و گلدن دستور می دهد که پانصد متر پایین تر در یک پارک منتظرش بمانیم ، او باید خیلی سریع عمل کند ، وقتی که آن گنده بگ یکی از کارتون ها را به داخل انبار می برد مورات باید برود سر وقت وانت ، دویدن با یک کارتون پر از سیگار تقریبا محال است پس او مجبور است یکی از کارتون ها را باز کند و از داخل اش یک یا دو باکس بیرون بیاورد، همه ی این کارها زمان می برد و از همه مهم تر صدا دارد و این خطرناک است. ما دستور را اطاعت می کنیم و خودمان را به پارک می رسانیم ، گلدن کمی نگران است ، من اما دل توی دلم نیست ، بالاخره مورات دوان دوان پیدایش می شود ، دو تا باکس سیگار دستش است ، با خنده می گوید اینجوری بهتر شد ، فردا یکی از آن بچه ها زودتر به بازی اش می رسد. شادمان به سمت خانه راه می افتیم ، در این شهر سوپر مارکت ها جلوی در ورودی شان یک گنجه ی چوبی دارند که داخل اش نان می گذارند ، این گنجه ها عموما قفل های درست و درمانی ندارند و فقط زمانی قفل می شوند که نانی درونش مانده باشد ، بالاخره یک کمد قفل شده گیر آوردیم و این یعنی صبحانه ی فردا و شاید حتی نهار ، قفل را شکاندیم ، فقط سه قرص نان گیرمان آمد اما همین هم خوشحال کننده بود.
پینک فلوید آرام می خواند ، مورات در حالی که عینک شکسته اش را با نخ به هم وصل می کند دارد نقشه ی دستبرد به آجرهای های زیبایی را می کشد که کنار ساختمان شهرداری چیده اند ، او می خواهد مزار مادرش که چندان با این شهر فاصله ای ندارد را سر و سامانی بدهد ، من می خواهم برای بار دوم "کارخانه ی مطلق سازی" کارل چاپک را تمام کنم. گلدن رفته آشپزخانه و مشغول آب پز کردن گوشت برای پاکو است ، پاکو دارد برای همه ی مان دم تکان می دهد ، او می داند امشب خیلی زحمت کشیده ایم. همه ی مان شادمانیم و همه ی مان منتظر فردا و اتفاقاتش.

بی عنوان

2010-09-02T10:37:00.002-07:00

انبانچه ی دروغ است خورشید ، دروغ می تاباند و فریب ات می دهد که دنیا همین است که می بینی ، بیا ! من هم برایت روشن اش کرده ام ...
گورش را که گم می کند این خورشید خانم ، تازه می فهمی دنیا تا بی نهایت گسترده ، تا آن سوی ستارگان ، تا نامتناهی ظلمات.

ابزار دروغ است میهن پرستی ، فریب ات می دهد که اینجا به دنیا آمدی ، در مرزهای من ... ، کرامت ات همین جاست ، هویتت نیز هم ...
اگر روزی گورش را گم کند این فریب بزرگ ، به وسعت زادگاه ات پی می بری ، به اندازه ی دلت که می تواند جهانی را به سور بسراید ، تا آن سوی ستارگان ، تا نامتناهی ظلمات.

تبار شناسی زمان

2010-08-31T03:35:00.004-07:00

آینده قرار است امیدوار کننده باشد ، اما همه ی "آینده"ها زمانی "حال" خواهند شد و این "عقرب"ه های ساعت است که به پیش واز این "حال" نورسیده خواهد شتافت
"عقرب" ه ها آینده را "نیش" می زنند تا حال را بسازند و این حال نیش خورده ی بی حال ، آرام آرام بی جان می شود تا تبدیل به "گذشته" شده و بمیرد
تردید نکنید که ساعت و "عقرب"ه هایش اختراع شدند تا حال ما را زهراگین کنند ... تا برینند به اوقات ما

...

2010-08-21T14:12:00.003-07:00

از گذشته نمی توان فرار و یا آن را انکار کرد ، گذر زندگی به ساعتی شنی می ماند که شن هایش همیشه و به تکرار در نیمه ی آینده می ریزد ... به نیمه ی ما و درست رو به روی چشمهایمان

درباره عمو و شاید فرزندش

2010-08-09T13:05:00.004-07:00

برادرخوانده ی پدرم که عمو صدایش می کنم از همسر مهربان اما "فقید ِ " خویش فرزندی داشت که "حسن" نام نهاده بودش.

حسن به دلیل ِ تراژدی غمناک مرگ ِ مادرش که به گاه ِ زایش ِ او جان باخته بود ، محبوب و عزیز ِ همه ی فامیل بود ...

هنگامه ی آغاز ِ جنگ، حسن هفده ساله بود ، او با اولین فراخوان ِ نبرد ، بی تردید ردای ِ جنگ به کمر بست و میان آتش ِ افروخته شده دوید ، او همزمان درس می خواند و می جنگید ، به نظرم مذهبی نبود! چرا که روسپی دخترکی را عاشق شده بود که در کوران ِ انقلاب پدرش را از دست داده بود و ناچار ، این چنین امرار معاش می کرد ، دخترک در همسایگی او بود و روز و شب برای زنده ماندن ِ حسن ، در دعا.

کم کم پدر به عشق او و دخترک پی برده بود و برای قطع ِ این رابطه ی به زعم خود "منحوس" تمام تلاشش را می کرد. او در هر مرخصی ِ کوتاه حسن ، طومار ِ نامهای دختران فامیل را برای پسرش پهن می کرد و اصرار می ورزید که یکی را انتخاب کند. فرزند ، بی درنگ جنگ را بهانه می کرد تا طومار را پس بزند ، او می گفت: سرنوشت یک رزمنده همیشه در ابهام است ، پس ازدواج ِ او خیانت به زندگی همسرش خواهد بود.

سالها گذشت ، بالاخره "جام زهر " نوش جان شد و قطعنامه ی پانصد و نود و هشت ، به امضای "آتش بیاران" رسید. حسن که اینک یک فرمانده بود ، خاک ِ هشت سال جنگ را تکاند و به خانه بازگشت ، پدر تهدید کرد که هرگز سخنی از آن روسپی دخترک به میان نیاورد ، اگرنه خود سوزی خواهد کرد و حسن ترسید آتش ِ افروخته ی عشقش پدر را بسوزاند ، پس مُهر بر لب زد.

یکی از عفیف دختران فامیل را به عقد او در آوردند ...

با او به حجله نرفت ، اجازه خواست تا یک بار دیگر ، این بار کوتاه ، به رزمگاهش بازگردد تا سربازان ِ زیر دستش را برای بازگشت از جنگ ، سامان دهد ... آنگاه آسوده خاطر برای ادامه ی آیین زناشویی به خانه بازگردد.

هشت روز بعد از مراسم عقد ، به جبهه ی جنگ بازگشت ، ایرانیان و عراقیان آخرین مهمات ِ باقی مانده را به خاک یک دیگر خالی می کردند و باز می گشتند ... این میان ، یک تانک ِ عراقی یکی از آخرین گلوله هایش را درست به سینه ی حسن شلیک کرد ... تا هر تکه از بدن ِ او در گوشه ای باز ایستد ...

هم رزمان ، خرده های ِ بدن ِ حسن را به پدر تحویل دادند تا پدر و " عروس باکره اش " سیاه پوش شوند، تمام فامیل از اعماق جان شیون سر دهند و دخترک همسایه ، آرام در اتاقش هق هق کند...

اینک من ده سال داشتم و در میان سرور و شادی ِ مردمان از خبر ِ پایان ِ جنگ ، به اشکهای عمویم ، پدرم و صد ها نفر از سوگواران ِ شرکت کننده در مراسم خاک سپاری " حسن " می نگریستم.

پیش رفتم و در حالی که بی حد می گریستم ، سعی کردم عموی ِ تنومندم را بغل کنم ، عمیق نالید و مرا نگریست ... لبانش را مرطوب کرد و گفت :

نمی بخشمشان ، عراق و تمامی ِ مردمانش را برای ابد نخواهم بخشید ...

صورتم را نزدیکش کردم و گفتم:

انتقام فرزندت را می گیرم ، روزی همه ی آنان را خواهم کشت ...

امروز بیست سال از پایان جنگ می گذرد و من در خرده بلادی از عثمانستان می زیم ،

دوستان ِ معدودی دارم ، چند وقتی می شود که به لطف زبان ِ بی بدیل ِموسیقی با عزیزی به نام "مورات" دوست شده ام. به خانه ام دعوتش می کنم و بی مقدار از حضورش لذت می برم ، او یک موزیسین ِ سبک ِ "جز" است و یک وفادار به آرمان ِ " آنارشیسم" ، هم سن و سال من است ُ بسیار عمیق و دوست داشتنی است و بهترین هایش را در دوستی تقدیم می کند ...

او یک عراقی است که ایرانیان یگانه پسر عمویش را در جنگ کشته اند ...

او نیز چون من ، از "جنگ" از "مرز" و از "مرگ" بی زار است

همه ی این روزها دوست داشتم به عمویم تلفن بزنم و بگویم

این روزها یکی از بهترین دوستان من ، یک عراقیست.

امروز صبح "عمو" برای اولین بار پس از هجرت ام به من تلفن کرد ، با اندکی محافظه کاری از "مورات" برایش گفتم ... چند ثانیه سکوت کرد ، بعد این جمله را به من گفت : "از طرف من دوست عراقی ات را به آغوش بگیر و ببوس اش و بگو عمویم از طرف فرزند کشته شده اش به خاطر جنگ علیه شما عذر می خواهد

نمی دانم چند نفر می توانند درک کنند که نگاه امروز "عمو" به جنگ چقدر عجیب و حیرت آور است. گاهی ادبیات حقیر می شود برای توصیف چیزی و من برای این که لال این یادداشت را تمام نکنم می نویسم : زنده باد تغییر

حذف

2010-08-06T05:24:00.004-07:00

حذف

زمان

2010-07-27T08:10:00.001-07:00

بی اندازه کج سلیقه است "زمان" ... برایش "دل" و "تنبان" فرقی نمی کند ... وقتی می گذرد ، هر دوی اینها را تنگ می کند ... آدمها تنبانشان را عوض می کنند ، اما همیشه "دل" می ماند و حوض اش

2010-07-25T07:59:00.005-07:00

آرشیو کامل وبلاگ "گورو/ امین قضایی" را به صورت " اچ تی ام ال " از اینجا ، در یک فایل "ورد 2007" از اینجا و در یک فایل " ورد 97 " از اینجا دانلود کنید

آرشیو کامل وبلاگ "ریسکا/ نسیم روشنایی" را به صورت " اچ تی ام ال " از اینجا ، در یک فایل "ورد 2007" از اینجا و در یک فایل " ورد 97 " از اینجا دانلود کنید

...

2010-07-21T03:03:00.006-07:00

همه ی امروز را به تو فکر کردم ...

همه ی امروز به چمدانهایت فکر کردی ...

همه ی امروز به علاقه مندی مان پرداختیم

یادمان کمرنگ

2010-07-19T13:44:00.004-07:00

نوشته شده در حاشیه ی کتاب علوم چهارم ابتدایی ام که مادر پنهان اش کرده بود:

خودم جان ، می دانم که الان بزرگ شدی و خیلی کارها می کنی ، اما یادت باشد وقتی این را می نوشتی فکر می کردی سیگاری ها بوی بد می دهند ، تریش (ته ریش) صورت را تیغ تیغی می کند نمی شه بوس کرد و خلبان می خواهی بشی

گور پدرت ، فرزندم

2010-07-09T03:14:00.007-07:00

حذف

بخواب ، حتی اگر دنیا را آب برده باشد

2010-06-24T15:35:00.004-07:00

در جغرافیای زایش ات ، تنها در "خواب" است که بی "دار"ی ات را ضامن می شوند و بی تردید بر "دار"ات می کنند در بیداری

پ . ن
بهره از اینجا

سرنشین ِ بی اتومبیل

2010-06-21T10:35:00.004-07:00

دخترک اتومبیل اش را پارک می کند ، پیاده می شود و کیف اش را زیر و رو می کند اما سکه ای برای پارک متر پیدا نمی کند ، به سمت کیوسک روزنامه فروشی می رود تا سکه ای بگیرد
چند قدمی پیاده رو را طی می کند ، خانمی چادری به همراه یک افسر غافل گیرش می کنند ... برانداز اش می کنند و خانم چادری یک دسته برگ جریمه بیرون می کشد و شروع می کند نوشتن
دخترک نیم نگاهی به اتومبیل اش می اندازد ، هم زمان یک افسر راهنمایی رانندگی دارد برای اتومبیل اش هم جریمه می نویسد
آرام چشم به آسمان می دوزد
شاید باخود فکر می کند تنها در این جغرافیاست که
برای "اتومبیل های بی سرنشین" و "سرنشینان بی اتومبیل" همزمان برگ جریمه صادر می شود

ناظمانی که از انگشتانشان لعنت می بارد

2010-06-21T10:28:00.004-07:00

اخموترین خانم ناظم دنیا چوب به دست ، همه ی مان را به خط می کرد تا ناخن هایمان را برانداز کند ، انگشتان لرزانمان را ناامیدانه زیر آستین می کردیم ، دلمان آشوب می شد نکند اخراجمان کنند
دوران مدرسه را با تف و لعنت گذراندیم
امروز در پیاده روها با چماق به خطمان می کنند و برای انگشتانمان چرتکه می اندازند ، با این تفاوت که این بار دل می آشوبیم که "ای کاش می شد از این سرزمین اخراجمان کنند

در باره ی امیر جوادی فر

2010-06-16T11:29:00.003-07:00

ادبیات جغرافیایی که در آن زاده شدیم ادبیات عجیبی است ، مثل موم می ماند برایمان ، آن ها که دوستشان داریم را طوری وصف می کنیم که خودمان را هم متحیر می کند و آنان که در دلمان جای ندارند را میان واژگان رنده می کنیم.
دشوار است امیر جوادی فر را روایت کردن و از طرفی برای کسانی که او را می شناختند سکوت کردن دشوارتر
پس از آن اتفاق هولناک در آن قتل گاهی که رژیم ایران "کهریزک" نامش گذارده بود ، اسم امیر در کنار واژگانی تیتر شد که ابعاد فاجعه را کمرنگ نمود می داد ، آنقدر چه گوآرا گونه از او نوشتند ، آن قدر سیاسی نشانش دادند که مخاطب را قانع می کرد "مرگ" فاصله ی دوری از امیر نداشته ! ذهن مخاطب خود به خود تصور می کند چه گوآرا باید روزی بمیرد پس فقط به "تحسین" چنین مردنی بسنده می کند. کشته شدن امیر برای اذهان عمومی تبدیل شد به واقعه ای که ممکن است برای یک "سرباز" رخ دهد ، کشته شدن سربازها هیچ وقت یک فاجعه نیست چون مردم همیشه گوشه ای از ذهنشان را برای شنیدن خبر مرگ آنها خالی نگاه می دارند ... واژگان "شهید" هم خیلی به کمرنگ شدن ابعاد فاجعه کمک کرد. حقیقت همیشه در پس هیجانات آرام گرفته و متاسفانه بیشتر اوقات همانجا مدفون می ماند.
کشته شدن امیر جوادی فر یک "فاجعه" است ، نه به خاطر این که او یک "معترض" به وقایع سیاسی در ایران بود ، نه به خاطر این که او یک زندانی موقت سیاسی بود ، نه به خاطر عکس سبزی که از او منتشر شد. کشته شدن امیر جوادی فر به خاطر این یک فاجعه بود که او چه گوآرا نبود و نمی خواست کشته شود ، به خاطر این که او عموما کاری به سیاست نداشت ، به خاطر این که رویای دور او میان ترانه هایش ، عاشقانه هایش ، شوخ طبعی هایش و محافظه کاری اش نمود داشت نه آن چیزی که به خاطرش کشته شد ، مرگ امیر جوادی فر یک فاجعه ی ترمیم ناشندنی است به این دلیل که نشان می دهد وضعیت ایران چنان غم انگیز است که غیر سیاسی ترین و محافظه کارترین ِ انسانها را به خیابان می کشد و با مرگ هم آغوششان می کند... فاجعه عموما به همین سادگی رخ می دهد، امیر به این صورت کشته شد. او نمی بایست کشته می شد چون مستحق پرداخت چنین هزینه ای نبود.
یادم می آید یک روز گرم تابستان وقتی به خانه برگشتم دویدم کنارش و گفتم : امیر سرمقاله ی "شهروند امروز" خواندنی است ، برایت بخوانم ؟ بی محلی کرد. بی آن که تاییدم کند چند سطر آغازینش را تند و تند خواندم : " ایران چه شانسی آورد که در تیر ماه یک هزار سیصد و هشتاد و چهار ... "، شروع کرد بلند بلند خندیدن تا مرا متوقف کند ، چهار سال مسخره ام کرد به خاطر همین کارم ، هر وقت بی کار می شدیم می گفت : "آرش ؟ ایران چه شانسی آورد" و بلند بلند می خندید ... او حتی حاضر نبود چند سطر از یک مقاله ی سیاسی را تحمل کند. اوایل مهاجرت ام و در آخرین تماس تلفنی مان هم دوباره به خاطر آن روز سرکوفتم زد. باز با هم خندیدیم. اگر از کار ، مشروب خوردن ، میهمانی دادن و فیلم دیدن فارغ می شدیم دور هم "شعر خوانی" راه می انداختیم ، علی رغم این که زندگی روزمره ی من درگیر سیاست است، حتی یادم نمی آید امیر اجازه داده باشد یک بار کنار هم بحث سیاسی کرده باشیم ، بله ... کشته شدن این آدم یک فاجعه است ، نباید از کنارش به آسانی گذشت ، کشته شدن ِ سیاسی ِ جوانی که هرگز سیاست را در علاقه مندی هایش جای نداد قطعا یک فاجعه ی هولناک است . مرگ امیر زندگی تعداد زیادی از اطرافیانش را دچار نقص کرد چون همه ی آنها می دانستند با چه فاجعه ای مواجهند. آن ها آن طوری که دیگران در تیترهای خبرگزاری های مخالف دولت سر تکان می دادند و برای لحظه ای اشک در چشمانشان جمع می شد ، به ماجرا نگاه نمی کردند ... آنها یک "چرا"ی بی پاسخ را فریاد می کردند.
از آن حادثه ی شوم کم کم یک سال می گذرد ،امروز امیر جوادی فر را "شهید" جنبش سبز می خوانند ، نمی دانم خودش اگر بود به این جمله می خندید یا نه ، من از پرداختن به اینکه آیا امیر حقیقتا به جنبشی سیاسی تعلق دارد یا خیر می گذرم ، اما توجه جنبدگان سبزی که سرقفلی امیر را به نام خودشان زنده اند به این حقیقت جلب می کنم که آن چه شما آرمان "شهدای" جنبشتان می نامید اینجا در اینترنت محقق شدنی نیست ، همان طور که امیر یقین داشت اعتراضش در خانه بدست آمدنی نیست ، اگر اندکی ، فقط اندکی از حق امیر به دست آمدنی باشد ، در خیابان است که به دست خواهد آمد نه میان سطور روشنفکرانه ، مقاله های فیلسوفانه و پنجره های تاریک و جیغ جیغ های شبانه ، من به عنوان دوست امیر یقین دارم که او هم همین عقیده را داشت ، به خیابان آمدن اش هم گواه مدعایم است.
بعد از امیر ، گوشه ای از وجود من تهی شده ، بخشی از وجود خیلی ها که می شناختند اش هم همین طور ، تمام زندگی پدر اش و برادرش آمیخته به غم است. همه ی این ها به خاطر جان باختن کسی است که هر اتفاقی غیر از این ممکن بود برایش پیش بینی شود.
کم کم دارد یک سال می شود از وقتی که امیر جوادی فر دیگر میان ما نیست ، امیر جوادی فر نه فرشته بود نه سوپرمن ، او آنقدر به "اندازه" بود که این شاخصه اش باعث شود همیشه منحصر به فرد بماند ، او اندازه می خندید ، اندازه می نوشید و اندازه زندگی می کرد ، او برای این که کشوری که در آن می زیست را "اندازه" می خواست امروز میان ما نیست.
مستقل از این های و هوی های مجازی ، وظیفه ی ما این است که "اندازه" ی او برای "آزادی" و "برابری" تلاش کنیم.

دلم به اندازه ی وسعت دل ِ امیر ، گرفته
همیشه دل تنگش خواهم ماند

تبار شناسی یک خطی

2010-06-04T04:04:00.004-07:00

شب جاکش است بی تردید ، چرا که همگان را بر مهتابش می خواباند

...

2010-06-03T16:19:00.002-07:00

از این میلیاردها واژه ای که قرن ها میان ِ لبهای مردمان تف مالی شده
حتی یکی شان را من نساخته ام ...
این که سفید ، سیاه نیست را کدام منبع ِ موثق تایید می کند؟

حافط به سعی عقل

2010-06-03T16:09:00.001-07:00

آسایش ِ این گیتی ، تفسیر این یه حرف است ، با دشمن بی مروت ، نباید حتی اندکی مدارا

پیر پسر

2010-05-21T04:13:00.002-07:00

حذف

در مذمت ِ ویغ ویغ ...

2010-05-01T17:09:00.008-07:00

حال به هم زنند پسرها یا دخترهایی که "صدای بچه" در حنجره ی شان تولید می کنند برای "ناز" کردن ، برای گپ زدن یا عاشقانه گفتن.
دلتنگی های مرا کودکان تیمار نمی کنند ، حرف های مرا کودکان نمی فهمند ، من برای عاشق شدن به "آدم بزرگ" ها نیاز دارم ، من فقط با آدم بزرگ ها شراب می خورم ، من فقط با آدم بزرگ ها به رخت خواب می روم.
اشتباه آمده اید طنازان ِ لوس ...
جایی که من ایستاده ام سرزمین آدم بزرگ هاست

غیرت

2010-04-21T01:46:00.001-07:00

دهخدا واژه ی "غیرت" را معادل "حسد" معنی کرده است ، اما من اگر جایش بودم غیرت را "کون سوزی" معنی می کردم

پ . ن
لینک مرتبط

روزنه

2010-04-20T14:42:00.007-07:00

حذف

خلیج ...

2010-04-18T03:38:00.004-07:00

تصور کنید اجازه ی استفاده از دستمالی که "نام" شما رویش نوشته شده را ندارید و آن پارچه سالهاست که دستمال توالت ِ همگان است ! به نظرم حتما دوست دارید نامتان از رویش حذف و نام دیگری رویش حک شود ... حقیقت این است که "خلیج فارس" مثل آن دستمال می ماند ، فقط نام "فارس" را یدک می کشد اما ناوهای هواپیما بر آمریکایی ، ناوچه های انگلیسی و نیروهای کشورهای متحد وغیره در آن گند می زنند ... عرضه ی تمیز نگاه داشتن دستمالتان را داشته باشید و اگر ندارید خوشحال باشید که نام دیگری رویش حک می شود

فلسفه ی صداقت

2010-04-16T07:37:00.004-07:00

علما ، فضلا و روحانیون فراوانی ، پیش از این در توضیح "فلسفه"ی حجاب برای بشریت قلم فرسایی کرده اند و دلایل موجه چنین فریضه ای را اعلام کرده اند اما امروز من ، با اجازه ی همه ی اینان یک بار برای همیشه حرفهای آن علما را مختصر کرده و لُب مطلب ِ آن عزیزان را برایتان می گوبم

زنان باید حجاب داشته باشند چون مردان مومن با دیدنشان "راست " می کنند

و من الله توفیق

بروکراسی الهی

2010-04-09T00:49:00.004-07:00

بالای سر ِ هر کدام از آن پشت میز نشینان ِ دولتی یک جعبه به دیوار میخ شده بود که رویش نوشته بود "اسماء متبرکه" و بالای همه ی برگه هایی که این کارمندان قرار بود صادر کنند یا صادر کرده بودند نوشته شده بود "بسم الله" من تمام روز ایستادم ، اما کارم انجام نشد ، دیوان سالاران ِ اسلامی همه ی وقتشان صرف پاره کردن و به جعبه انداختن بسم الله هایی می شد که خود نوشته بودند،
راستش در بروکراسی ِ الهی ، آنها برای ارباب رجوع وقتی نداشتند

تقدیم به ناسیونالیست ها

2010-03-22T09:43:00.003-07:00

انگار "یه قُل دوقُل" است ، انگار اگر رقم ِ سالهای گذر کرده از تاریخمان طویل تر باشد به همان میزان متمدن تریم.
کسی نوشته بود : سال 14089 اهورایی برهمه ایرانیان مبارك !!!
بالا بردن "رقم" سالهای گذر کرده ، که به قصد اعلام ِ دارا بودن تمدن و مقام بالاتری عنوان می شود ، فقط اتهام ما را غیر قابل دفاع تر می کند ، اگر این رغم حقیقی باشد ما دوازده هزار سال بیشتر از بقیه ی دنیا وقت داشته ایم اما همه ی این مدت را ریده ایم به جای پیشرفت ! چرا که محصول گذشت این همه سال و استفاده ی این همه زمان ِ بیشتر ، شده است ایران امروز

...

2010-02-27T10:58:00.003-08:00

تلویزیون می شود همه ی داشته ات
برایت می شود ساعت و تقویم
خانه و مدرسه
حیوان خانگی
دوست...

وقتی آن بیرون هیچ چیز ِ جذابی وجود نداشته باشد
وقتی حتی یادت نیاید آخرین بار ، کلید خانه را کجا پرت کرده ای

...

2010-02-20T03:31:00.005-08:00

صحبت از "احترام به عقاید" یک بامبول خرده روشن فکرانه است تا به دستاویزش نرفتن چوب لای چرخ مذهب تضمین شود

...

2010-02-18T12:26:00.003-08:00

اروپاییان حرام زاده اند !

کاش می شد زندگی مرا نیز در "هالیوود" می نوشتند ، پس از دنیایی ژان گولر بازی ، در آغوشم بودی و درحالی که لب بر لب می فشردیم تیتراژ زندگی مان "رول" می شد.

پولانسکی حرام زاده است ،

زندگی ِ مرا او نوشته ...

در یک "ماه ِ تلخ"

خشت ، به انضمام ِ کاف

2010-02-13T12:27:00.007-08:00

دخترک با اطوار دخترانه اش روی صندلی ِ کنار بار می نشیند و سخن آغاز می کند: راستش شاید گفتن این جمله از زبون من غیر طبیعی باشه ، اما می خوام بدونی از روز اولی که تو این کافه دیدمت جذبت شدم. دلیل هر شب به اینجا اومدنم فقط تویی ، وگرنه من زیاد اهل کافه نیستم

لبانش را جمع می کند تا کمی طنازی کرده باشد: بهم نخند ولی دو ساعتی می شه که اینجا منتظرتم ، یه کم دیر کردی ...آخه هر شب زودتر میومدی ،

ثانیه ای سکوت می کند و با چشمانی بشاش می گوید : دعوت منو برای نوشیدن شراب تو خونم قبول می کنی؟ من یه ایوون استثنایی دارم که جون می ده برای می گساری ...

پسر مبهوت نگاهش می کند ...

دختر ادامه می دهد : یالا ، همینجوریشم کلی دیر شده ،

من یه فورد استیشن قرمز دارم ، اونجا پارکه ( با دست به پشت شیشه و محل پارک اتومبیل اشاره می کند) ، کنار ماشین منتظرم ، نوشیدنی تو حساب کن و زود بیا ...

با وقار از صندلی ِ پشت بار بلند می شود و در اوج دخترانگی ، به سمت در خروجی راه می افتد ، میانه ی راه نگاه دیگری به پسر می کند و لبخند و بوسه ای توامان حواله اش می دهد.

پسر مبهوت و مغموم قدم های دختر را چشم می دوزد.

به فورد استشین قرمز چشم می دوزد و با عصبانیت خود را مرور می کند...

هفت روز پیش برای اولین بار به این کافه آمده ، دخترک را درست همینجا ، پشت بار دیده است ، از همان آغاز شیفته اش شده ، به سختی بر کم رویی اش چیره شده و صحبتی آغاز کرده ، شب بعد ، بی آنکه اهل کافه باشد ، دوباره خود را به آنجا رسانده تا احیانا دختر را ببیند ، انگار شانس با او بوده ، چون دخترک آنجاست ، این ما جرا را تا شش شب ادامه داده تا همه چیز به امشب کشیده شود ، امروز را مرخصی گرفته و برای خود کت و شلوار رسمی خریده است ، بهترین عطر ممکن را بر خود افشانده و تمام روز تمرین کرده تا چگونه به دخترک پیشنهاد دوستی دهد ...

تاکسی او را کنار ِ ورودی کافه پیاده می کند ، کراواتش را سفت می کند و وارد می شود ، اطراف را نگاهی می کند ، دخترک پشت میز کنار آخرین پنجره ی شرقی کافه نشسه است ، اما هنوز متوجه آمدن پسر نشده ، پسر به سمت بار می رود تا در مسیر دید دختر قرار بگیرد ، دختر او را می بیند و برق شادمانگی در چشمانش هویدا می گردد ، پسر با دست او را به بار نشینی دعوت می کند ، دخترک ، با اشاره و لبخند می پذیرد و مشغول برداشتن کیف و وسایلش می شود ، پسر لیمونادی سفارش می دهد و صندلی بار را جلو می کشد و اقدام به نشستن می کند ، اما صدای ِ عجیبی وجودش را پر از وحشت می کند ! نشیمن گاه شلوار تازه اش بیشتر از یک وجب می شکافد !

صدایی رشته ی تفکرات پسر را قطع می کند ...

دخترک است که با چشمان ِ اشک آلود ، دهانش را کنار گوش پسر می آورد و چنین می گوید:

فکر نمی کردم که اینقدر احمق و ساده لوح باشم ، می تونستی طوری باهام رفتار کنی جدی نگیرمت ، الان بیشتر از بیست دقیقه هست که بیرون وایسادم ، برای توهین به دخترا راههای دیگه ای هم هست ...

واقعا که شرم آوره ...

اشکهایش سرریز می شود و به سرعت کافه را ترک می کند،

پسر اما مبهوت و مغموم ، نشیمن گاهش را از صندلی جدا نمی کند .

پ.ن
از یادداشت های قدیمی که خاک می خورد

...

2010-02-01T05:10:00.005-08:00

حذف شد

بیا شمع ها رو فوت کن

2010-01-26T12:35:00.006-08:00

اصولا نور با من سر سازگاری ندارد ، به مزاجم چندان خوش نمی آید ، یادم است یک بار از تو پرسیدم چه کنم که فلانی از من خوشش بیاید؟ چه کنم که پیشنهادم را بپذیرد؟ گفتی دخترها شب هنگام احساساتی اند ! هرچه بخواهی ، نه نمی گویند! همیشه در تاریکی رمانتیک ترند...

ضیافت زادروزت است ، می خواهم تنگ بیاغوشمت ،به نظرم نور است که این مجازی خانه را روشن کرده ، نوری که چشمانمان را می زند ، نور همین شمع هاست ... خانمها در تاریکی رمانتیک ترند ! پس بیا شمع ها رو فوت کن !

نور که باشد ، پدر مادر ها از هم شرم می کنند ، بچه نمی آورند ، تو به دنیا نمی آیی ، من نمی آیم ، همه نیست می شویم ! ما که نباشیم مادرها نمی خندند ، پدر ها غم باد می گیرند ، پس زود بیا شمع ها رو فوت کن.

نور که نباشد ، خورشید نیست ، خورشید که نباشد زمین چیزی ندارد دورش بگردد ، زمین که نگردد زمان متوقف می شود ، زمان حرام زاده که متوقف بشود ما بزرگ نمی شویم ، پدر و مادرهایمان هم ! آن وقت تا همیشه کنار همیم ، تا انقضای عالم ... لطفا بیا شمع ها رو فوت کن.

ماتیک که دست می گیری هوای بیرون رفتن به سرت زده ، بیرون نرو ، خطرناک است ، ماتیک قرمز به چهره ات نمی آید ، عصبانی نشانت می دهد ، همه اش تقصر این "نور" لعنتی است ، نور که نباشد آینه به کار نمی آید، آینه که نباشد ماتیک به درد نمی خورد، ماتیک که نباشد همیشه مهربانی ، مهربان که باشی بیرون نمی روی ، ... پس بیا شمع ها رو فوت کن !

نور مرا یاد جاده ها می اندازد ، یاد چراغ اتومبیل های بی صفت ، نور که نباشد اتومبیلی نیست ، جاده ای نیست ! نور که نباشد تو می مانی ، بیا ... بیا شمع ها رو فوت کن.

نور که نباشد آدم رویا می بافد ، نور که نباشد هیچ کاری نمی شود کرد الا رویا دیدن ، آدم در تاریکی خیال می کند ، آدم در تاریکی فانتزی می سازد ، حالا تو در رویاهایمان زنده ای و رویاهایمان در تاریکی... بیا ، بیا شمع ها رو فوت کن تا صد سال زنده باشی

ژان گولر

2009-12-27T08:14:00.002-08:00

مشکلم دیگر مذهب نیست ، اذهان آفت زده است ، اذهانی که قدرت توده ها را باور نکرده و تا هنوز "یک" فرد واحد را می جوید برای رها شدن از ظلم و جور ! موضوع این است که هیچ "ژان گولر"ی وجود ندارد ، این خودتانید که باید کاری کنید ،
معترضانی که از "حجت البن حسن" استدعا دارند "ریشه ی ظلم" را بکند ، تا انقضای عالم در بطن "ظلم" خواهند ماند

بی عنوان

2009-12-19T04:42:00.001-08:00

پزشک از جیب ِ روپوش ِ سپید و براقش ، خودنویسی بیرون کشید تا برای کودک ِ بیمار نسخه ای بپیچد.
کاغد را به سوی مادر ِ ژنده پوش گرفت و گفت: این پمادی که نوشتم را روزی دوبار به قاعده ی کودک بمالید.
زن با تعجب پرسید : یعنی کجایش آقای دکتر؟
دکتر با بی حوصله گی جواب داد: یعنی پشتش.
زن دهاتی گفت: پس به کمرش بمالم ؟
دکتر با عصبانیت گفت : به نشیمن گاهش بمالید خانم محترم !
زن متوجه نشد اما مطب را ترک کرد.

می دانی ؟ به نظرم پزشکی که برای به کار بردن ِ واژه ی " کون " شرم می کند ، بهتر بود کشیش می شد.

به دنیس به خاطر دغدغه هایش

2009-12-16T07:56:00.008-08:00

وارد خانه ی جدیدی می شوی که هیچ بوی تازگی ندارد ، روی کاناپه لم می دهدی و مثل همه ی این روزهایت خیره به گوشه ای ،از صفوف ِ فکرهای ناموزنت سان می بینی
باخودت فکر می کنی ، اندوه ِ آن تراژدی هول ناک ، در آن سپتامبر تاریک ، همانقدر سنگینی دارد که هجوم آنچه "نزدیکان" در این روزها ، "محبت" می انگارند
با اکراه به اختراع پر دردسر ِ اجانب چشم می چرانی ، صفحه ی پیغام های فیس بوک یا ایمیل پر شده از عناوینی که "ادب" مانع از پاک شدن ِ یک باره ی شان می شود ! خاله ، عمه ، دوست کودکی ، همسایه ی قدیمی و همه ی دیدگان و نادیدگانی که در کمال "حسن نیت" سوهان به اعصاب ِ نداشته ی این روزهایت می سایند ، ابروهایت را کج و راست می کنی ، آرزو می کنی ای کاش جنگ جهانی ِ سوم درگیرد ، شاید علم و فن آوری و ارتباطات به یک باره هم بستر ِ خاک شوند ، بلکه از این "وظیفه" ی نفرین شده رهایی یابی
کنار تنبانت را می خارانی ، همه ی نبوغت را در ادبیات به کار می بندی تا حزن ِ انگشتانت را میان کلماتی که به شادمانی ِ دروغین آلوده اند مخفی کنی و هر آنچه در قاموس کلمات ، "دیگران" را بهتر می کند ، میان سطور نامه های مجازی زور چپان کنی بلکه فاصله ی "محبت" دوباره ی شوکران گونه ی مردمان را به تعویق اندازی
با خودت می گویی ، این ناعادلانه است که همه ی یک روز ِ بیست و چند ساعته را که قرار است ، روی کنار آمدن با فاجعه ی آن فقدان تمرکز کنی ، روی درسهای اینک عقب افتاده ات تمرکز کنی ، روی پدر و مادر ِ اینک هم خانه ات تمرکز کنی ، روی شغل آینده ات تمرکز کنی ... را باید دودستی تقدیم ِ انبوه جماعت ِ "نگرانی" کنی که ناآگاهانه خود "دغدغه" ای شده اند ، افزون بر همه ی دیگر دغدغه هایت
باز می گردی تا مختصر غذایی دم دستی برای خودت دست و پا کنی ، تلفن حرام زاده نهیب می زند نمی شود برنداشت ، فلان آشنای دیرین است ، کلید سبز ِ رنگ و رو رفته را می فشاری ، بی مقدمه شروع می کند به تکرار ِ طوطی وار ِ هرآنچه در کتب "امیدواری" دهنده مطالعه کرده است بعد کمی سوال بی ربط می پرسد که به خیالش حواست را به جایی "غیر" پرت کند ، آن وسط می پرسد غدا چه خورده ای؟ ، به صدایت طنین ِ شادمانگی سنجاق می کنی و بلند می گویی : "خورش قیمه ! " تا بلکه "مزاحم پر محبت" خیالش راحت شود
از غذا خوردن انصراف می دهی و دوباره به کاناپه ای که این روزها از نزدیک ترین و نیز "ساکت" ترین ِ دوستانت شده پناهنده می شوی

می دانی در همین فاصله ی اندک ، دوباره جعبه ی نامه های مجازی ات اندود شده از احوال پرسی های مغز سایانه و پیغام گیر تلفنت سنگین شده از اصوات ِ حال پرسانه
با خودت می گویی : آن ها که تقصیر ندارند ، آنها فقط "حسن نیت" دارند ، من باید "متحمل" شوم این روزها را ... ! دراز می کشی روی ِ رفیق ساکت و نرم که کاناپه باشد ، این میان شانه هایت "گز گز" می کند که : خسته ام ، سنگینم
خسته ام ، سنگینم

پی نوشت
ای کاش خودت هرگز این یادداشت را نخوانی
اما بی حد دلم می خواهد همه ی "نگرانان" این روزهایت بخوانند ، بلکه اندکی از هجوم "وزن" مهیب محبتشان به "شانه" های اینک خسته ات ، کاهیده شود

دوستت دارم
دوستت دارند

با مهر
آرش

بند گردان

2009-12-12T10:54:00.003-08:00

بند"م از "بند" می گسلد وقتی این همه "بند" ِ چون قارچ روییده ، "بند" تنبانی ترین موسیقی "بند"ری را تحت عنوان "رپ و هیپ هاپ" در گوشهای مادر مرده ام زور چپان می کنند

اندر احوالاتم

2009-12-04T06:27:00.004-08:00

آن حرام زاده ای که به خرده نویسندگان ِ الکی خوش مجال چاپ ِ کتاب می دهد را باید زنده به گور کرد. بیشتر ِ دوپایان ساکن بر کره ی خاکی هم دل خوش کرده اند به جملات امیدوار کننده ای که سر و ته یه غاز نمی ارزد
من حال و روزم خوش نیست ، آمده برایم "اسکاول شین " بلغور می کند
شما خودتان را خر کنید که دنیا پر از امید و زیبایی است
خر که نباشد ، خرده نویسندگان از کجا پول در بیاورند تا دستگاه مدفوع سازیشان را برای مطبوع کردن جهان شارژ کنند؟
گه به گور تواضع و ادب و فروتنی ، وقتی حقیقت ِ جهان اشل بزرگتری از فاضلابی است که به توالت خانه ام وصل است

تهوع

2009-12-03T11:07:00.000-08:00

دلم از "مرگ" به هم می خورد ، به سطلی بی زوال می ماند مرگ ، مملو از رنگ سیاه ، که با هر بار وقوعش ، وسعتی از آینده را سیاه می پاشاند

cleaner

2009-11-19T07:54:00.002-08:00

داشتم به خانه ام نگاه می کردم ،

لباسهایم روی مبلها خزیده اند ، کتابهایم نیمه باز در همه جای خانه دیده می شوند ، ظرف های دیروز را هنوز نشسته ام ، سطل آشغالم بوی تعفن می دهد ، همه چیز کثیف و به هم ریخته است .

به توالت می روم ،

تمیز است و برق می زند ، فضا بوی "هلو" می دهد، همه چیز مرتب و سر ِ جایش است.
درست نفهمیدم که چرا تمیزترین جای خانه ام دقیقا همانجایی است که غالبا در آن می رینم

...

2009-11-16T03:53:00.007-08:00

...

رویا

2009-11-15T11:08:00.003-08:00

حذف شد

...

2009-11-14T04:21:00.008-08:00

...

صد و پنجاه کلمه از آسمان

2009-11-13T08:48:00.004-08:00

حذف شد

در باب ِ مدورات ...

2009-11-12T16:07:00.006-08:00

کسی می گفت همه ی مهمترین ها ، مدور و کُروی شکلند ...

منظومه ی شمسی ، سیارات و قمر هایشان ، زمین و مدارش ، حتی مغز ِ آدمی زاد !

می گفت سکه ها مدورند ، همین طور صفر که مرموزترین و مهمترین ِ اعداد است !

او حتی حدس می زد ، خداوندگار هم کُروی شکل باشد ... چرا که به نظرش موجود ِ مهمی بود !

راستش کمی ترسیدم ،

داشته ی من در این دنیای ِ ناسازگار ...

هیچ کدام از آن مدورات و حدسیات و کُرات ِ مذکور نیست !

نگران شدم ،

دو دستی گرفتمشان و به جایی امن دویدم !

باید بیشتر مواظب ِ "تخم"هایم باشم ،

آن جفت ،

یگانه داشته های مدور ِ من در این جهان است

برای مردمان نامکشوف ...

2009-11-12T15:58:00.004-08:00

نمی دانم این غربت ِ بی صاحب چه افسونی دارد که همه ی غریبگانش را به دنبال داشته های قدرندانسته اش هُل می دهد.

آن همه "افغان" در جغرافیای زاده شدنم بود و قدر ندانستم ، اینجا که به سختی می یابمشان ، کشف رویاهای نامکشوفشان دغدغه ام شده ...

دهان که می گشایند ، انگار می کنی "کلیله و دمنه" را از بر می خوانند ، به نظرم آنچه ما در ادبیات ِ کلاسیک نوشتاریمان می نهیم را آنان در زبان محاوره ی روزمره ی شان به کار می گیرند ، حقیقت این است که آنان یگانه اقوامی هستند که فارسی را "فارسی" تکلم می کنند.

میان کتاب ها ، یاد کتابی تحت نام "شعر زنان افغان" افتادم ...
اگر چه اصرار ناشر بر "زنانگی" اشعار ، روی اعصابم راه رفت
اما خواندن از
مردمانی که در جهنم طالبان ، شعر می نگاشتند ، آن هم با قلمی که ممکن بود هر دم ابزار قتلشان گردد.
حال خوش کن بود

حال و روزت که خوش نباشد ، پی ِ همزاد یا هم حالی می گردی که سنگینی ات را کم کنی ...

این یکی از اشعار آن هم حالان است ، از کتاب "شعر زن افغان" :

در انحنای پلکانی سیاه با گام‌هایی مرتعش، سکون زنگ زده را رنگ می‌زنم

خاطره ها

چون تندیس‌هایی حبابی در میان لرزش پلک‌هایم

می‌ترکند

نیشگون می‌گیرند

لحظات ابدی

عضلات خواب رفته‌ی گام‌هایم

و تیک تاک ساعت

ورقی تازه از یک فصل

از یک سال می‌گشاید

اینک خس‌خس نفس‌هایش

به یک شماره پیوند می‌خورد

بیست

و من بر پله‌ی بیستم سکون زنگ زده را رنگ می‌زنم

از رحیمه میرزایی

2009-11-11T06:33:00.002-08:00

با امروز ، یک سال و یک روز از سکونتم در خرده بلادی از عثمانستان می گذرد . روبه روی یک قبرستان ِ پیر و در کوچه ای تنگ منزل کرده ام و در "سکوت" و "تنهایی" ، اوقات می گذرانم. امروز اختراع ِ گراهامبل به صدا در نیامد ، یگانه دوست ِ این روزهایم نیز درب چوبی ام را نکوبید ، کتاب خواندم ، چند یادداشت نوشتم و خانه را به عطر سیگار تراواندم ، هوا که تاریک شد به لطف ِ بوسه ای عمیق از سیگاری افروخته ، به سرفه افتادم تا با صدای ِ سرفه به "واقعیتی" غریب واقف گردم : " من بیست و چند ساعت است که (حرف) نزده ام " ، دچار ِ خوفی غریب شدم ، کمی با خودم گپ زدم تا متوجه شوم ، صدایم نیز به سان خودم ، آن قدر عزلت نیشن شده که گوش هایم غریبه می انگاردش ، به تمام سی صد و شصت و شش روز ِ گذشته اندیشیدم و برای نخستین بار این سطور از واژگان ِ شاملو را "چهار نعل" نتاختم :

و توان ِ غم ناک ِ تحمل ِ تنهایی

تنهایی ...

تنهایی ،

تنهایی ِ عریان ،

انسان ، دشواری ِ وظیفه است.

شادمان نیستم که تجربه ای عملی ، منجر به درک برخی از واژگان گردیده ، حداقل در مورد این یکی خوشحال نیستم

پاتریوت

2009-11-06T03:08:00.002-08:00

کودکان را تاتی تاتی پای طناب ِ شوم گره می برند ، مادرانمان را به سکنی در چادری سیاه تبعید می کنند ، اندک بهای بازوان ِ پدران را به برگ سیصد و شصد و ششم ِ تقویم ! حواله می دهند ، شعورمان را به رایحه ی شریعت متعفن می کنند ...
و ما فقط به شکایت از تغییر نام خلیج فارس به خلیج عربی ، برافروخته ایم !
می دانی ؟
تقصیر کسی نیست که ما به جای "آزاد" شدن ،تلاش می کنیم "میهن پرست" باشیم.

2009-10-29T02:12:00.006-07:00

این یادداشت حذف شد بس که احمقانه بود

حذف

2009-10-29T02:11:00.004-07:00

حذف

Kiss proof

2009-10-29T02:09:00.009-07:00

مادرم برای بار ِ چهل و هفتم به دستشویی رفت تا لب هایش را به "ماتیک" جدیدش آذین کند ،
زیر لب اسب حضرت عباس را به سلاله ی تولیدکنندگان ماتیک حواله می داد که : "حرام زاده های دروغ گو نوشته اند (کیس پروف*)"
بازگشت و مرد ِ چهل هشتم را پایید ،

در میهمانی شبانه ای که به برق ِ لبان چهل و هفت مرد ، نورباران شده بود

* kiss proof

...

2009-10-29T02:06:00.001-07:00

از این میلیاردها واژه ای که قرن ها میان ِ لبهای مردمان تف مالی شده ،
حتی یکی شان را من نساخته ام ...
این که سفید ، سیاه نیست را کدام منبع ِ موثق تایید می کند؟

نگارنده ی گناه ...

2009-10-29T02:04:00.004-07:00

این یادداشت حذف شد.

به رزا ، به خاطر لبخندش

2009-10-22T09:36:00.002-07:00

این یادداشت حذف شد برای تنبیه خودم.

به رزا ...

2008-08-20T16:06:00.000-07:00

دیدگان مادر ، هیجان را دوباره آبستن شد ...

صندلی راحتی ِ پدر، دمی فرو ایستاد ...

شب ، بازدم ِ خنکای ِ آخرین نفسش را بر تهران دمید ...

خورشید ، فضولی را آغازیدن کرد ...

گوی خاکین ، در بهمن ِ سرد، با واروی ِ دهم ، برف هایش را تاراند...

و تو زاده شدی ،

تا عشاق ، برای ابد ، زیبایی را با " رُز " حواله دهند.

برای مرد ِ شکیبا

2008-07-27T06:49:00.000-07:00

مکتوب است، نطفه های زرتشت از دریاچه هامون بپا می خیزند ، نگارنده ی اوستا نمی دانست رستاخیز سینما نیز از هامون حادث خواهد گشت.

برای بلوچ شهر

2008-07-26T07:37:00.000-07:00

به مردان بلوچ كه هنوز استوارند ،
و به دختركان بلوچ كه ناز هنوز از پس چشمان بي نقابشان هويداست...

من اين جايم ،
در وسعت فراموش شده ي تاريخ ،
ميان آتشدان كوير تا خنكاي تفتان ،
كنار مردماني از جنس باستان ...
مردماني پاك تر از هامون ؛ با دلي به وسعت جازموريان ...
يكي شان را ره وار شتري است ؛ نازيك نام ،
آن سو تر ... نشته دختري ؛غرق در شانه و آينه ،
به زيبايي كوير...
پير مردي ميان بازار ... آسمان را مي پايد،
گويي به دعا ايستاده ... خداوند كوير را ... باران گويان ،
گويي خداوند ؛ مبهوت بلوچستان ... خلقت بي مانندش را به تماشا نشسته
و هيچ نمي كند ... جز تماشا ،
تماشاي دستان زن بلوچ ؛ كه آينه مي دوزد بر انحناي دامنش ...
و چشمان دخترك بلوچ كه هوش از رمه بانان ربوده است ،
به جاي پاي پسركي ؛ كه شعر مي نگارد بر خاك موزون كوير
خداوند مبهوت و شادان مي نگرد ...

حتي به ليكو نوازي كه آسمان را چنين سرداده ،
( گوسپندان ؛
با هياهو در مي رسند ؛
بي شبان همراه
مي دانم ؛ آه
با پستانهاي بي شير)۱

پي نبشت
تفتان : بلند ترين قله بلوچستان كه هنوز ملتهب است ؛ چرا كه آتشفشاني است
هامون : درياچه ي هامون كه البته در سيستان است ؛ مكتوب است در اوستا كه نطفه هاي زرتشت از آن بر مي خيزند
جازموريان : جلگه ايست در ايرانشر بلوچستان ؛ وسيع ؛ سپيد و هموار
ليكو:آوازي بلوچي
۱- بخش داخل پرانتز بر گرفته از كتاب صد ليكو اثر منصور مومني